Jinju Samcheonpo Nongak (Farmers' Performance of Samcheonpo, Jinju)



Kültürel varlık adı: Jinju Samcheonpo Nongak (Samcheonpo, Jinju Çiftçilerin Performansı)

Sınıflandırma: 11-1. Ulusal Manevi Milli Varlık

Belirleniş Tarihi: 29.06.1966

Adres: Gyeongsang Eyaleti Sacheon Şehri

Çiftçiler, çiftçilik takımı anlamına gelen kooperatif şeklinde birbirlerinin yardımıyla çalışırken, çiftlik müziği performansı sergilerlerdi, geniş anlamda, insanlar marş söyleyerek, çalısarak, tören düzenleyerek, birbirine çarpan küçük zillerle oyun oynayarak, zil çalarak, kum saati şeklinde davullar çalarak, müzik performansı serglerlerdi.

Sanatçıları Gut, Maegu, Pungjang, Geumgo veya Chwigun olarak adlandırılır.

Tüm oyuncular şapkalarının üstüne koydukları müzik aletleri ile oynarlar.

Pangut'ta (Eğlence odaklı performans) Chaesangmo oyunu, iyi bir gösteri olarak ilgi çeker.

Askeri bir oyun olan Paljinhaesikjingut, eşsiz görünür.

Oyunun temposu, hızlı, güçlü ve heyecan vericidir.

Jinju Samcheonpo Nongak, pangutun bir halefi, yüksek sanatsal değere sahiptir.

Paljinbeop, Beokku oyunu, Sangsoe (Çiftçilerin müzik topluluğunun lideri) ve Mudong oyununda (çocuk şarkıları ve dansları) bireysel becerileri mükemmeldir.

ENGLISH

Name of Cultural: Properties Jinju Samcheonpo Nongak (Farmers' Performance of Samcheonpo, Jinju)

Designated Date: 1966.06.29

Address: Gyeongsangnam-do Sacheon-si

Farm music performed when farmers are working while helping each other, by forming a cooperative farming team, in a broad sense, refers to music performed when people march, work, hold ceremonies, and enjoy games while beating small gongs, gongs, hourglass drums, and drums.

The performers are called gut, maegu, pungjang, geumgo, or chwigun.

All performers play musical instruments while wearing hats.

In Pangut (entertainment-oriented performance), the chaesangmo game makes a fine show.

On the other hand, paljinhaesikjingut, a military game, looks unique.

Its beat is fast, powerful, and exciting.

Jinju Samcheonpo Nongak, a successor of pangut, has higher artistic value.

In Paljinbeop, Beokku Nori, sangsoe (leader of the farmers’ music troupe), and Mudong Nori (kids sing and dance), individual skills are excellent.

Kaynak / Source

Iri Hyangje Julpungnyu (String Ensemble of Iri)



Kültürel Varlık Adı:
Iri Hyangje Julpungnyu (Iri Yaylı Topluluğu)

Sınıflandırma:
83-2 Ulusal Manevi Kültürel Miras

Belirlenmiş Tarih:
1985.09.01

Adres:
Jeollabuk Eyaleti Iksan Şehri Jeollabuk Eyaleti

Açıklama:
Iri Hyangje Julpungnyu; Gijjakuta Hill, Akbaba Tepesi'ndeki Jeollabuk Eyaleti’nde Iksan’dan aşağı kısımdaki Lotus Sutra vaaz veren Shakyamuni sahnesini tasvir eden enstrümental bir müzik parçasıdır.

Ton ve enstrümantal kompozisyon açıdan julpungnyu farklıdır, daepungsu (nefesli çalgılar) etrafında toplanmaktadır.

1958 yılındaki Iksan kökenli Iri Hyangje Julpungnyu, sekiz alet olmak üzere geomungo (altı telli kanun), gayageum (oniki telli kanun), yanggeum (santur), piri (flüt), daegeum (bambu flüt), haegeum (iki telli keman), Danso (dikey çentikli flüt) ve janggo (kum saati şeklindeki davul) ile çalınır.

Müzik 15 ayrı parçadan oluşmaktadır.

|| English ||

Name of Cultural Properties:
Iri Hyangje Julpungnyu (String Ensemble of Iri)

Classification:
National Intangible Cultural Heritage 83-2

Designated Date:
1985.09.01

Address:
Jeollabuk-do Iksan-si Jeollabuk-do

Description:
Iri Hyangje Julpungnyu is a piece of instrumental music handed down in Iksan, Jeollabuk-do, depicting the scene of Shakyamuni preaching of the Lotus Sutra, at Vulture Peak, Gijjhakuta Hill.

It has a cousin centered around daepungnyu (wind instruments), which differs from julpungnyu in terms of tone and instrumental composition.

Iri Hyangje Julpungnyu, which originated in Iksan in 1958, is played on eight instruments (geomungo (six-stringed zither), gayageum (twelve-stringed zither), yanggeum (dulcimer), piri (flute), daegeum (bamboo flute), haegeum (two-stringed fiddle), danso (vertical notched flute), and janggo (hourglass-shaped drums).

It is composed of 15 separate pieces of music.

Kaynak / Source

Namhaean Byeolsingut (Village Ritual of the South Coast)



Namhaean Byeolsingut (Güney Kıyısı Köy Ayini)

82-4. Ulusal Manevi Kültürel Miras

1987.07.01

Gyeongsangnam Eyaleti Tongyeong Şehri Gyeongsangnam Eyaleti

Ayin, köy barışı ve bol balık için dua etmek adına Tongyeong ve Geoje Adası’nda iki yılda bir düzenlenmektedir.

Ayinde dua ile ruhları defedenlere eşlik eden enstrümanların arasına güzel şarkılar ve buk (davul) dahil edilmektedir.

Kuzeni olan Doğu Kıyısı boyunca köylerde düzenlenenlerin aksine birkaç espri, dua ile ruhları defedenler ve müzik çalarlar arasında veya anlatı alışverişinde ciddi bir atmosferde gerçekleştirilir.

Bazı durumlarda, seyirci ve davulcular ayin ortasında oyunu davranışlarıyla ortaya koyar.

Birçok durumda ayin ile birlikte gerçekleştirilen dua ile ruhları defedenlerin dansı oldukça basit ve monoton olmaktadır.

Cheongsinak (müzik tanrılarını çağırmak için) ve Songsinak (tanrılara veda müziği), daegeum (bambu flüt) eşliğinde ayinin başında ve sonunda sırasıyla yapılır.

Bu ayinin küçük eğlence değeri vardır ve birçok anlatıları kapsamamaktadır, ama tanrılara inanç derinliği çoktur.


Namhaean Byeolsingut (Village Ritual of the South Coast)

National Intangible Cultural Heritage 82-4

1987.07.01

Gyeongsangnam-do Tongyeong-si Gyeongsangnam-do

This ritual is held biennially in Tongyeong and Geojedo Island to pray for the peace of the village and abundant fish.

This ritual features the exorcist’s beautiful songs and inclusion of buk (drums) among the accompanying instruments.

Unlike its cousin held in villages along the East Coast, this one is carried out in a serious atmosphere with few gags exchanged between the exorcist and music players or in the narratives.

In some instances, spectators and drummers act out a play in the middle of the ritual.

The exorcist’s dance performed along with the ritual in most cases is rather simple and monotonous.

Cheongsinak (music to invoke the deities) and Songsinak (farewell music to the deities) are performed respectively at the start and end of the ritual, to the accompaniment of daegeum (bamboo flute).

This ritual has little entertainment value and involves not many narratives, but it goes long on the depth of belief in deities.

Kaynak / Source

Donghaean Byeolsingut (Village Ritual of the East Coast)



Donghaean Byeolsingut (Doğu Kıyısı Köy Ayini)

82-1 . Ulusal Manevi Kültürel Miras

1985.02.01

Busan Busan Geniş Alanı

Donghaean Byeolsingut, balıkçıların güvenliği ve köyün huzur ve mutluluğu için dua etmek amacıyla Doğu Kıyısı boyunca köylerde yürütülen geniş çaplı bir ayindir.

Ayrıca Pungeoje veya Pungeogut (Bol Balık Ayini) ya da Galmaegi Dagje (Köy Koruyucusu Galmaegi Ayini) olarak adlandırılır.

Ayin bazı alanlarda her iki/üç yıl arasında veya Eylül ve Ekim ayları arasında ya da Mart ve Mayıs ayları arasında her yıl düzenlenmektedir.

Ayinin düzenlendiği yer gösterişli bir şekilde dekore edilir, ancak dua ile ruhları defedenler düz görünümlü kostüm giyer.

Bu ayinde çeşitli danslar, esprili diyaloglar ve hareketler vardır.

= English =

Name of Cultural
Properties:

Donghaean Byeolsingut (Village Ritual of the East Coast)

Classification:

National Intangible Cultural Heritage 82-1

Designated Date:

1985.02.01

Address:

Busan The Wide area of Busan

Description:

Donghaean Byeolsingut is a large-scale rite carried out in villages along the East Coast to pray for the peace and happiness of the village and the safety of fishermen.

It is also called Pungeoje or Pungeogut (Ritual for Bountiful Fish) or Golmaegi Dangje (Ritual for the Village Guardian Golmaegi).

The ritual is held annually, between March and May or between September and October, or every two/three years in some areas.

The place the ritual is held is decorated flamboyantly, but the exorcists wear plain-looking costumes.

This ritual features diverse dances, humorous dialogues, and gestures.

Kaynak / Source

Name of Cultural
Properties:
Hahoe Byeolsingut Tallori (Mask Dance Drama of Hahoe)

Classification:
National Intangible Cultural Heritage 69

Designated Date:
1980.11.17

Address:
Gyeongsangbuk-do Andong-si Gyeongsangbuk-do

Description:
 
Byeolsingut refers to a ritual held to pray to the village guardian for the peace of the village and good crop every three or five or ten years.

In Hahoe Village in Andong, the villagers have performed this ritual for about 500 years, once (December 15) every 10 years or on special occasions. The rite is composed of eight acts, i.e.

Gaksiui Mudong Madang (Boy Dancer Act), Juji Madang (Head Monk Act), Baekjeong Madang (Butcher Act), Halmi Madang (Old Woman Act), Pagyeseung Madang (Depraved Monk Act), Yangban Seonbi Madang (Act of Nobleman and Scholar), Hollye Madang (Wedding) Act, and Sinbang Madang (The First Night Act).

The play includes ridicule of depraved monks, satires about nobles, and other humorous content.

It is believed that the mask for a newly-wed woman symbolizes the village guardian.

Thus, the mask is shown to people only during Byeolsingut.

A total of eleven masks in ten types made of alder wood are used for the play.

The original masks were designated as National Treasure No. 121 in 1964.

The play is performed to the accompaniment of pungmulkkun (a farmer’s music band composed of kkwaenggwari (small gong), taepyeongso (conical wooden oboe), sogo (small drums), buk (drums), janggo (hourglass-shaped drum), and jing (large gong). This play performed in Hahoe ends without the post-event rite of burning the masks used as in mask play events that are held elsewhere.

It is regarded as a valuable source of material in relation to how mask plays were performed in the country.

Kaynak / Source

Seodo Sori (Folk Song of the Western Provinces)



Seodo Sori (Batı İlleri Halk Şarkıları)

29. Ulusal Manevi Kültürel Miras

1969.09.27

Ülke Çapında vb.


Seodo Sori, Hwanghae Eyaleti ve Pyeongan Eyaleti'nde Seodo’dan miras bırakılan halk şarkıları anlamına gelir.

Seodo Sori, Hwanghae Eyaleti ve Pyeongan Eyaleti için Seodo Japga (Seodo Karışık Şarkıları) ve Sichang (Çin Klasikleri İlahisi) halk şarkılarına ayrılmıştır.

Pyeongan Eyaleti halk şarkılarına Susimga, Yeokkeum Susimga, Ginari, Jajinari, Anju Aewonseong vb. dahildir.

En ünlüsü Susimga (Hüzün Şarkısı)’dır, çünkü Joseon döneminde yüksek devlet görevlisi olarak çalışma zorlukları Seodo halkının aklına hüzünlü bir şekilde gelir.

Pyeongan Eyaleti’nin halk şarkıları genellikle beş notadan oluşur: re, mi, sol, la ve do.

Genellikle öyküleme uzun ve ritimleri düzensizdir.

Eşlik eden davul, davulcunun takdiriyle dövülür.

Hwanghae Eyaleti halk şarkılarına Gin Nanbongga, Jajin Nanbongga, Byeongsin Nanbongga, Saseol Nanbongga, San Yeombul, Jajin Yeombul, Monggeumpo Taryeong vb. dahildir.

Pyeongan Eyaleti ile kıyaslandığında Hwanghae Eyaleti halk şarkıları ritimlere ek olarak canlı ve lirik olmanın yanı sıra düzenlilik gösterir.

Seodo Japga şarkıları, şarkıcılar tarafından oturularak söylenir.

Gongmyeongga (Kong Ming Şarkısı) aralarında en ünlü olmasına rağmen, onlara Gongmyeongga, Saseol Gongmyeongga, Chohanga, Jejeon ve Chupunggam Byeolgok’da dahildir.

Seodo Sori’nin hayatta kalmak için Mançurya’daki kuzey kabileleri ile sürekli mücadele etmek zorunda olan insanlar tarafından yapılmış şarkıları miras bırakılmıştır.

Onların melodileri bu insanların duygularını içerir.

Susimga, Gwansanyungma ve Baebaengigut gibi şarkılar önemli manevi kültürel miraslar olarak tayin edilmiştir.

Gwansanyungma, Çin’in Tang Hanedanı şairi Du Fu’nun isyan nedeniyle eve dönmeyi başaramaması için ağıt yaktığı şiirine dayanmaktadır.

Baebaengigut, güney illerinin pansorisi (epik ilahi) ile karşılaştırıldığında Baebaengi (genç yaşta ölen bir hizmetçi) hakkındaki bir hikayenin espriler ve danslar ile halk şarkılarını karıştıran bir şarkıcı tarafından mizahi olarak söylenmesidir.

= English =

Seodo Sori (Folk Song of the Western Provinces)

National Intangible Cultural Heritage 29

1969.09.27

Nationwide etc etc.


Seodo Sori refers to folk songs handed down in Seodo, i.e., Hwanghae-do and Pyeongan-do.

Seodo Sori is divided into folk songs of Hwanghae-do and Pyeongan-do, Seodo Japga (Miscellaneous Songs of Seodo), and Sichang (chanting of Chinese classics).

Folk songs of Pyeongan-do include Susimga, Yeokkeum Susimga, Ginari, Jajinari, Anju Aewonseong, etc.

The most famous one is Susimga (Song of Sadness), which displays the sad mind of the people in Seodo because of their difficulties of being hired as a high government official in the early Joseon Period.

Folk songs of Pyeongan-do are generally composed of five notes: re, mi, sol, la, and do.

Generally, the narration is long, and the rhythms are irregular.

The accompanying drum is beaten at the drummer’s discretion.

Folk songs of Hwanghae-do include Gin Nanbongga, Jajin Nanbongga, Byeongsin Nanbongga, Saseol Nanbongga, San Yeombul, Jajin Yeombul, Monggeumpo Taryeong, etc.

Compared to those of Pyeongan-do, folk songs of Hwanghae-do display regularity in rhythms in addition to being bright and lyrical.

Seodo Japga are songs sung by seated singers.

They include Gongmyeongga, Saseol Gongmyeongga, Chohanga, Jejeon, and Chupunggam Byeolgok, although Gongmyeongga (Song of Kong Ming) is the most famous among them.

Seodo Sori are songs that have been handed down by people who had to struggle persistently with the northern tribes in Manchuria to survive.

Their melodies contain the sentiment of such people.

Songs like Susimga, Gwansanyungma, and Baebaengigut have been designated as important intangible cultural heritages.

Gwansanyungma is based on a poem of Du Fu, a poet of the Tang Dynasty, China, lamenting his being unable to return home due to rebellion.

Baebaengigut, which is often compared to the pansori (epic chant) of the southern provinces, is a story about Baebaengi (a maid who died young) as told humorously by a singer who mixes folk songs with gags and dances.

Kaynak / Source

Pansori (Epic Chant)



Kültürel Varlık Adı: Pansori (Epik İlahi)

Sınıflandırma: 5. Ulusal Manevi Kültürel Miras

Belirlenmiş Tarih: 1964.12.24

Adres: Ülke Çapında vb.

Açıklama:

Pansori, bir sorikkun (tek sanatçı) ve bir Gosu (davulcu) eşliğinde uzun bir soriden (şarkı) oluşan anlatı çalışmaları, aniri (şarkı sözleri) ve neoreumsae (jestlerin) ortaya koyduğu epik müzikali hikaye anlatımının geleneksel Kore türüdür.

Tam kökeni bilinmemekle birlikte bazı bilim adamları Pansori’nin Chunhyangga temelindeki Joseon Hanedanlığı Kral Sukjong'un döneminde geliştirildiğine inanırken, bazıları Joseon Hanedanlığı'nın ilk günlerinden kalan belgede belirtilen bir eğlenceden kaynaklandığını ve 1754 yılında Yu Jin-han tarafından bestelendiğini düşünmektedir.

Yine bazıları pannorum denilen halk eğlencelerinin yaygın olarak yapıldığı Silla’ya kadar uzandığını savunuyor.

Pansori, müzikal eşliğinde bir jinyangjo denilen ritimlerin çeşitliliği, jungmori, jungjungmori ve hwimoriden oluşur.

Şarkıcıya eşlik eden davulcu, uygun sonlarda "Büyük!" ve "Mükemmel!" gibi chumsae olarak bilinen övgü ve teşvik sesleri çıkarır.

Joseon Kralı Sunjo (1800-1834) döneminde, Gwon Sam-deuk, Song Heung-rok, Mo Heung-gap, Yeom Gye-dal, Go Su-gwan ve Sin Man-yeop olmak üzere pansori de sekiz usta vardı ve bu kişiler bugün bildiğimiz biçimdeki müzik türünün gelişmesinde önemli bir rol oynamışlardır.

Pansori geçerli eğilim akımını üç okula bölmektir: Jeolla Eyaleti’nin kuzeydoğu bölgesinde geliştirilen Dongpyeonje; yarımadanın güneybatı bölgesinde geliştirilen Seopyeonje; Gyeonggi Eyaleti ve Chungcheong Eyaleti’nde geliştirilen Junggoje.

İlk aşamada on iki harika Pansori çalışması, Chunhyangga (Chunhyang Şarkısı), Simcheongga (Sim Cheong Şarkısı), Sugungga (Tavşan ve Kaplumbağa Şarkısı), Heungboga (Heungbo Şarkısı), Jeokbyeokga (Red Cliff Şarkısı), Baebijang taryeong (General Bae Şarkısı), Byeongangsoe taryeong (Byeon Gang-soe Şarkısı), Jangkki taryeong (Cock-Pheasant Şarkısı), Onggojip taryeong (Cimri Onggojip Şarkısı), Musugi taryeong (Askeri Memurlar Şarkısı) ve Gangneung maehwa taryeong (Gangneung Plum Blossoms Şarkısı) olmak üzere bugün beş eser diğerlerinden daha kısadır, yani Chunhyangga, Simcheongga, Sugungga, Heungboga ve Jeokbyeokga.

Bu beş Pansori eseri Kore hükümeti tarafından Önemli Manevi Kültürel Varlık olarak atanmış ve devletin kabul ettiği ustalar ve aşağıdaki seçilmiş grup da dahil olmak üzere çeşitli sanatçılar tarafından Kore genelinde sergilenmiştir: Kim Yeo-ran, Kim Yeon-su ve Kim So-hui (Chunhyangga); Jeong Gwon-jin (Simcheongga); Park Nok-ju (Heungboga); Jeong Yong-hun ve Park Cho-wol (Sugungga); Park Dong-jin, Park Bong-sul ve Han Gap-ju (Joeokbyeokga).

= English =

Name of Cultural Properties: Pansori (Epik Chant)

Classification: National Intangible Cultural Heritage 5

Designated Date: 1964.12.24

Address: Nationwide etc etc.

Description:

Pansori is a traditional Korean genre of epic musical storytelling in which a sorikkun (single performer) presents a long narrative work comprising sori (singing), aniri (lyrics), and neoreumsae (gestures) to the accompaniment of a gosu (drummer).

While its exact origin is unknown, some scholars believe that pansori developed during the reign of King Sukjong of the Joseon Dynasty on the basis of Chunhyangga, which was composed by Yu Jin-han in 1754, while others trace its origin to an entertainment mentioned in a document dating back to the early days of the Joseon Dynasty.

Still others argue that it dates back to Silla, where folk entertainments called pannoreum were widely performed.

The musical accompaniment of Pansori consists of a variety of rhythms called jinyangjo, jungmori, jungjungmori, and hwimori.

The drummer accompanying the singer breaks out into shouts of praise and encouragement, such as “Great!” and “Perfect!”, known as chuimsae, at the appropriate endings.

During the reign of King Sunjo (1800-1834) of Joseon, there were eight masters of pansori, including Gwon Sam-deuk, Song Heung-rok, Mo Heung-gap, Yeom Gye-dal, Go Su-gwan, and Sin Man-yeop, each of who played a key role in the development of the musical genre into the form we know today.

The current tendency is to divide Pansori into the following three schools: Dongpyeonje, which developed in the northeast area of Jeolla-do; Seopyeonje, which developed in the southwestern region of the peninsula; and Junggoje, which developed in Gyeonggi-do and Chungcheong-do.

In its early stage, there were twelve great Pansori works, including Chunhyangga (Song of Chunhyang), Simcheongga (Song of Sim Cheong), Sugungga (Song of the Rabbit and the Turtle), Heungboga (Song of Heungbo), Jeokbyeokga (Song of the Red Cliff), Baebijang taryeong (Song of General Bae), Byeongangsoe taryeong (Song of Byeon Gang-soe), Jangkki taryeong (Song of the Cock-Pheasant), Onggojip taryeong (Song of the Miser Onggojip), Musugi taryeong (Song of Military Officials), and Gangneung maehwa taryeong (Song of Plum Blossoms of Gangneung), which were much shorter than the five works remaining today, namely, Chunhyangga, Simcheongga, Sugungga, Heungboga, and Jeokbyeokga.

These five Pansori works have been designated as Important Intangible Cultural Heritages by the Korean government and are performed widely across Korea by various performers, including the following select group of government-acknowledged masters: Kim Yeo-ran, Kim Yeon-su and Kim So-hui (Chunhyangga); Jeong Gwon-jin (Simcheongga); Park Nok-ju (Heungboga); Jeong Yong-hun and Park Cho-wol (Sugungga); Park Dong-jin, Park Bong-sul, and Han Gap-ju (Joeokbyeokga).

Kaynak / Source

Taepyeongmu (Dance of Peace)



Sınıflandırma: 92. Önemli Manevi Kültürel Miras
Kültürel Varlığın Adı: Taepyeongmu (Barış Dansı)
Atanan Tarih: 1988.12.01

Tanım

Taepyeongmu, ülkenin huzuru ve refahı için dua edilerek gerçekleştirilen bir danstır.

1900'lü yılların ünlü bir dansçısı ve davulcusu olan Han Seong-jun'un Gyeonggi Eyaleti'nin şamanistik bir dansını yeniden şekillendirerek bu dansı oluşturduğu söylenmektedir. Kral ve kraliçe kılığına giren bir erkek ve bir kadın dansçı, asil ve görkemli hareketler sergilerler.

Dansın ritimleri, diğer danslara göre daha karmaşık ve bireyseldir. Bu dans, narin ve zarif hareketler ile karakterize edilmektedir.

Bir Yi Dong tarafından gerçekleştirilen versiyonu neşe ve uyum arasında, şık ve ihtişamlılığın yanısıra geleneksel sadelik ve asil nitelikte bir karışım olarak sergilenir.

Gang Seon-yeong tarafından gerçekleştirilen versiyonu, ciddiyeti ve ihtişamı anımsatan, zarif ve ihtişamlı kol hareketleri ile birlikte geniş adımlarla sergilenmektedir.

Taepyeongmu'nun, Kore geleneksel dansları arasında ayak hakimiyetinin en zarif dans olduğu söylenmektedir.

Aynı zamanda, yüksek sanatsal niteliktedir.

|| English ||

Classification: Important Intangible Cultural Heritage 92
Name of Cultural Properties: Taepyeongmu (Dance of Peace)
Designated Date: 1988.12.01

Description

Taepyeongmu is a dance performed to pray for peace and prosperity of the country.

It is said that Han Seong-jun, a famed dancer and drummer of the 1900s, created this dance by reconfiguring a shamanistic dance of Gyeonggi-do. A male and a female dancer disguised as the king and the queen display grand and gorgeous movements.

Rhythms of the dance are more complicated and individual than those of other dances. This dance features delicate and graceful movements.

The version performed by Yi Dong-an displays harmony between joyousness, chic and grandeur as well as a mixture of folksy plainness and aristocratic quality.

The version performed by Gang Seon-yeong is redolent of solemnity and grandeur, displaying expansive steps together with gracious and gorgeous arm movements.

Taepyeongmu is said to be the dance with the most gracious footwork among Korean traditional dances.

It also features high artistic quality.


Kaynak / Source

Salpurichum (Exorcism Dance)



Sınıflandırma: 97. Önemli Manevi Kültürel Miras
Kültürel Varlığın Adı: Salpurichum (Exorcism Dansı)
Atanan Tarih: 1990.10.10

Tanım

Salpurichum, kötü şansa son vermek için dua ile ruhları defeden kimse tarafından gerçekleştirilen bir dans anlamına gelmektedir.

Dosalpurichum ya Heoteunchum olarak adlandırılmaktadır.

"Salpuri" adı ilk olarak, 1903 yılında, geleneksel dansçı Han Seong-jun tarafından, kendi tiyatro gösterilerinde kullanılmıştır.

Dansçı duygusallık ve merhametliliği ifade etmek için, elinde beyaz bir mendil ile, beyaz etek ve ceket içerisinde, salpuri müziği eşliğinde dans eder.

Şimdiki salpurichum'ın Gyeonggi ve Jeolla Eyaletlerinde bir miras olduğu söylenir.

Joseon Hanedanlığı'nın ortalarına doğru ülkenin istikrar sağlaması ve halk kültürünün canlandırılması ile palyaçolar/soytarılar tarafından gerçekleştirilen bir dans olarak geliştirilmiştir.

Şeytan çıkarma ayinleri, sömürge döneminde (1910 ? 1945) yasaklanmış ve bu şeytan çıkarma dansı, sanatsal bir dans olarak; saf bir biçinde gelişmiştir. Salpurichum, hoş harketler ve sevinci üzüntüye dönüştürmesi sayesinde popüler duygusallığı ifade eden, yüksek sanatsal değeri ile klasik bir danstır.

|| English ||

Classification: Important Intangible Cultural Heritage 97
Name of Cultural Properties: Salpurichum (Exorcism Dance)
Designated Date: 1990.10.10

Description

Salpurichum refers to a dance extemporaneously performed by an exorcist to put an end to bad luck.

It is called Dosalpurichum or Heoteunchum.

The name salpuri was first used by the traditional dancer Han Seong-jun at his theater performances in 1903.

The dancer performs to salpuri music in a white skirt and jacket, with a white handkerchief in hand to express graciousness and sentiment.

It is said that the present-day salpurichum is one handed down in Gyeonggi and Jeolla Provinces.

With the stabilization of the country toward the mid Joseon Dynasty and invigoration of the culture of commoners, it developed as a dance performed by clowns.

Exorcism rites were prohibited during the colonial period (1910 ? 1945) and this exorcism dance came to develop purely as an artistic dance. Salpurichum is a classic dance with high artistic value, expressing popular sentiment through beautiful movements and transforming sorrow into delight.

Kaynak / Source