SOO MİN’İN RAMENLERİ
Gece olmuştu.Gecenin olmasını hiçbir zaman istememişti.Korkuyordu çünkü yalnızdı.Soo Min gecekondu da yaşıyordu.16 yaşında varlıklı bir ailenin kızıydı.Taki babası annesini aldatıp sevgilisiyle Seoul’den Japonya’ya gidene kadar.Annesi, Hae Won ise kızından habersiz Amerika’ya kaçtı.Soo Min sebebin ne olduğunu bilmiyordu. Seoul’de yapayalnız kalmıştı.Hangi anne kızını hiçe sayıp böyle davranabilirdi ki?.Yatağının içine girdi ve göz yaşlarına boğuldu.Sabah olmuştu, iki-üç saat kadar uyuyabilmişti.Yaşıtları okula giderken Soo Min kendi geçimini kendisi sağlamak zorundaydı.Babası annesini aldattıktan sonra annesinin yaptığı işi yapıyordu.Biraz pirinç yedikten sonra üzerini giyip dışarı çıktı.Evinden bir sokak aşağıda birçok yemek tezgahının olduğu bir bölüm vardı.Onlardan biride Soo Min’indi.Bu tezgahlara sahip insanlar Koreli’lerin sokakta yediği yemekleri yapıp satıyorlardı.Soo Min pirinç keki ve ramen yapıp satıyordu.Genellikle ramen satanların arasından Soo Min’in ramenleri tercih ediliyordu.Dalmıştı, annesini düşünüyordu.Acaba Amerika’da ne yapıyordu kimlerle birlikte nasıl bir hayat sürüyordu. “Pardon, hanımefendi bir paket ramen alabilir miyim ?”.Kafasını kaldırdı takım elbiseli,çok yakışıklı uzun boylu bir adamdı.Soo Min: “hemen yapıyorum efendim” dedi.Akşam olmuştu herkes tezgahını topluyordu.Soo Min de topladı ve evinin yolunu tuttu.Gün içerisinde yaptığı arta kalan pirinç keklerini yedi.Televizyonu açtı ve kanalları gezerken bir adam dikkatini çekti.Bu adam bugün kendisinden ramen isteyen yakışıklı, uzun boylu adamdı.Seoul’de meşhur büyük bir yemek restoranı varmış.Restoran’da yaptıkları yemeklerin isimlerini sayıyordu.Adamın konuşması çok hoşuna gitti.Sesli bir şekilde adamın ismini iki kere tekrarladı Song Ki,Song Ki.
Televizyonun karşısında uyuyakalmıştı.Uyandığında sabah olmuştu.Sokakta yapacağı ramen ve pirinç keklerinin malzemelerini hazırladı ve dışarı çıktı.Ramenin suyunu ocağa koydu, pirinç keklerini yapmaya başladı.Bugün içinde tarif edilemeyecek bir mutluluk vardı.Arada sırada bağırıyordu “Soo Min’ in lezzetli pirinç kekleri ve ramenleri burada geliiin !” Ve birden gözüne o adam ilişti, Song Ki.Tezgahına doğru geliyordu.Song Ki: “Bana bir karidesli ramen lütfen” dedi.Soo Min hemen yapıp verdi.Şaşkınlık içerisindeydi. “Bu adamın restoranı var ama neden burada yiyor?”Song Ki: “ramenleriniz çok güzel dünde yemiştim burada daha önce de dört beş sefer gelmiştim”.Soo Min “dört beş sefer mi?” hiç hatırlamıyordu.Song Ki: “ açıkcası eğer kabul edersen benim bir restoranım var orada ramen yapmanı istiyorum hem senin için daha kazançlı bir iş olur.”Soo Min şaşkınlık içerisindeydi.Artık o gecekondu da yaşamayacaktı.Song Ki: “eğer cevabın evetse şimdi seni restoranıma götürmek istiyorum” Soo Min :“tabiki de kabul ediyorum.”dedi.Birlikte restoranın yolunu tuttular.Soo Min restoranın mutfağında çalışan insanlarla tanıştı.Mutfakta ramen yapacağı bölüme girdi her şey çok güzeldi.Yarın işe başlayacaktı heyacanla evine doğru gitti.
Sabah en güzel kıyafetlerini giydi ve restorana gitti.Kendi bölümüne geçti.Çeşitli çeşitli ramenler yapıyordu.Müşteriler ramenleri çok sevmişti bu yüzden hiç boş durmuyordu.Sürekli ramen siparişi geliyordu.Arkadan bir ses “ tebrikler Soo Min tebrikler” dedi.Bu ses annesinin sesine çok benziyordu.Arkasına döndü ve dört sene önce kendisini terk eden annesiydi.Soo Min: “ neden yaptın bunu bana neden beni terk edip gittin”diye haykırdı.Hae Won: “Dinle beni Soo Min sana anlatacaklarım var.”Hae Won zorla ikna etmişti kızını. “Kanser olmuştum.Bunu sana söylemek istemedimArtık sokakta yemek yapıp satacak halim bile kalmamıştı.Doktorlar Amerika’da tedavi olabileceğimi söylediler.Kızım senin zorluk çekeceğini biliyordum ama daha güzel günler için yaptım bunu bize.Song Ki ve babası benim tezgahımın yanında yemek yapıyorlardı oradan tanışıyorduk.Ben Amerika’ya gittiğim sıralar bu restoranı açtılar.Ben de Amerika’da tedavi olduktan sonra çalışıp para biriktirdim.Seoul’e döndüğümde bu restoranın ortaklarından birisi oldum.”Soo Min annesine karşı yumuşamaya başlamıştı.Göz yaşlarına boğuldu ve sarıldılar.
Güneşli ve güzel bir gündü.Park çok kalabalıktı.Birçok anne baba çocuğunu parka getirmişti.Çocuklar parkta oyun oynuyor.Ebeveynler muhabbet ediyordu.Bazı insanlar ise arkadaşlarıyla parkta piknik yapıyordu.Min Jee ve Min Hee ikiz kız kardeşlerdi.Birbirinin aynısı iki tatlı kız…Parkta kumun içinde oyun oynuyorlardı.Birden koşmaya başladılar.Soo Min: “Min Jee, Min Hee uzaklaşmayın kızım” diye bağırdı.Sonra tekrar telefonla kaldığı yerden konuşmaya başladı.Song Ki kızlarını kucağına almış yanına doğru geldi.Soo Min: “kocacığım işten erken mi çıktın?”Song Ki: “hadi sevgilim sana süprizim var eve gidelim.”Birlikte eve gittiler.Soo Min kapıyı açtı ve birden bir ses. “iyi ki doğdun Soo Min ! iyi ki doğdun Soo Min !...”.İş arkadaşları, annesi,eşi,çocukları herkes herkes buradaydı.Hepsine sarıldı bir bir teşekkür etti.Ve mutlu günler Soo Min için de artık gelmişti.

KAZA
Sue Ji ve ailesi birbirine çok bağlı bir aileydi. Güney Kore’nin Daegu şehrinde yaşıyorlardı. Sue Ji 1994 doğumluydu. Sue Ji’nin kendinden 4 yaş büyük bir abisi vardı. Bu aile 4 kişiden oluşuyordu. Sue Ji’nin annesi Se Ra, babası Sung Yeol, abisinin adı ise Jun Ho idi. Babası Sung Yeol büyük bir şirkette pazarlama müdürü olarak çalışıyordu, annesi Se Ra ise doktordu.
17 Haziran 1999’da Sue-Ji ve ailesi gezmek ve akrabalarını ziyaret etmek için Seoul’e doğru yola çıktılar. Arabayı babası sürüyordu. Sue Ji ve abisi Jun Ho arka koltukta oyun oynuyolardı. Arabalarının önüne aniden bir araba çıktı ve bir kazaya sebep oldu. Bu sırada Sue Ji açık olan camdan dışarı fırladı ve tepeden aşağı yuvarlandı. Bilincini tamamen yitirmişti. Yoldan geçen birkaç araba kazayı fark edip durdu ve hemen acili aradılar. Ambulans geldiğinde sadece arabadaki insanları fark ettiler ve onları teker teker hastaneye götürdüler. Hiçkimse Sue Ji’nin tepeden düştüğünü görmedi. Bu yüzden sadece ailesi hastaneye götürüldü. Sue Ji’nin 1 dakikalığına bilinci yerine geldi ve çok korktuğu için ağlıyordu. O sırada oradan geçen camları açık olan bir arabadaki adam Sue Ji’nin sesini duydu. Hemen arabayı durdurup sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştı. O sırada karısı uyuyordu. Adam karısını uyandırdı ve bir çocuk sesi duyduğunu söyledi. Adam ve karısı çocuğu aradılar. Sue Ji’yi fark eden kadın hemen kocasına seslendi. Kocası hemen tepeden aşağı indi ve çocuğun neyi olduğuna baktı. O sırada Sue Ji yine bilincini yitirdi. Onu hemen alıp en yakın hastaneye götürdüler. Sue Ji iyileştikten sonra hiçbir şey hatırlmıyordu bu yüzden adam ve karısı ne yapmaları gerektiğini düşünüp polise gittiler. Fakat polis ailesini bulamadı. Bu yüzden polis adama kızı Çocuk Esirgeme Kurumu’na götüreceklerini bu yüzden şimdi gidebileceklerini söyledi. Fakat adam ve karısı kızı bırakmak istemediği için Sue Ji’yi yanlarına aldılar. Sue Ji’ye yeni bir ad verdiler. Artık adı Ji Yeon’du. Sue Ji’nin yeni annesinin adı He Young, babası ise In Hyuk’du.1 ay geçti ve Sue Ji’nin yeni babası In Hyuk’un yurtdışına tahini çıktı. Bu yüzden Kore’den ayrılmak zorunda kaldılar. Bu sırada Sue Ji’nin gerçek ailesi hiç durmadan Sue Ji’yi aradılar. Polise gidip ihbar ettiler ve onlara Sue Ji’nin bir fotoğrafını verdiler.O sırada bir polis memuru Sue Ji’yi tanıdı.Polis memuru Sue Ji’nin ailesine bildiklerini anlattı. Polisler aramayı sıkılaştırdılar ve adamın yurtdışına tahini çıktığını öğrendiler. Sue Ji’nin ailesi çok endişeli ve çok üzgündü. Yıllarca Sue Ji’yi aradılar.
Bu arada Sue Ji ve yeni ailesi İngiltere’ye geldi. Sue Ji burada çok fazla arkadaş edindi ve okula başladı. Sue Ji kısa zamanda İngilizce’sini geliştirdi. Sue Ji 17 yaşına geldiğinde hala gerçek ailesini hala hatırlamıyordu. Ailesi ise hala umutlarını yitirmemişti. Sue Ji’nin abisi ise Sue Ji’yi bulabilmek için JYP seçmelerine katıldı ve şarkıcı oldu. Jun Ho ünlü olduğunda kardeşini bulabileceğine inanıyordu.Bir gün Sue Ji’nin en yakın arkadaşı Lena okula bir K-POP dergisi getirdi. Sue Ji ve Lena dergiye göz attılar o sırada dergide 2PM üyesi Jun Ho ve kendi küçüklük remini gördü. Hemen alttaki yazıları okudu. Gözleri dolmuştu. Doğru olduğuna inanmak istemedi. Fotoğrafın altında 17 Haziran 1999 tarihinde kardeşini kazada kaybettiğini ve onu bulmak istediğini yazıyordu. Sue Ji birden gerçek ailesini ve olanları hatırladı. Arkadaşı Lena ne olduğunu anlamadı çünkü Sue Ji ağlıyordu. Sue Ji okuldan sonra hemen eve gidip annesi He Young ile konuşup ona haberi gösterdi. Annesi çok şaşkındı ve çok üzüldü çünkü Sue Ji’nin gerçek ailesini bulmuşlardı ve Sue Ji onları bırakıp Kore’ye gerçek ailesinin yanına dönecekti. Sue Ji babası gelene kadar odasında abisinin videolarını izledi. Babası geldiğinde annesi babasına olanları anlattı. Babası Sue Ji’nin yanına gidip ne yapmak istediğini sordu. Babası onun tüm kararını her zaman destekliyordu bu konuda da onu destekledi. Sue Ji Kore’ye gidip gerçek ailesini görmek istediğini ve onları özlediğini söyledi. Babası onun kararına saygı duyup hemen bir uçak bileti aldı gerekli evrakları hazırladı. Sue Ji hafta sonu Kore’ye gidecekti. Annesi onun için endişeliydi. Tek başına yurtdışına gitmesini istemiyordu. Fakat Sue Ji tek gitmek istediğini söylemişti. Babası annesiyle konuştu ve onu ikna etti. Sonunda hafta sonu gelmişti. Sue Ji arkadaşlarıyla vedalaşıp, bavulunu hazırladı akşam saat 10:45’de uçağa binecekti. Son gününü ailesiyle beraber geçirdi. Saat akşam 9:30 olmuştu. Sue Ji Koreye döneceği için daha çok heyecanlandı. Artık gerçek ailesini görebilecekti. Sue Ji’nin babası onu havaalanına götürmek için arabayı evin önüne getirdi. Sue Ji annesine son bir kez sarıldı ve arabaya bindi. Havaalanına geldiğinde saat 10:30’du. Uçağa binmek için 15 dakikası vardı.Bu sırada gerekli işlemleri halletti. Babasıyla vedalaşıp uçağa bindi. Saat 11:00’de Kore’ye varmışlardı. Sue Ji hemen bavullarını alıp Daegu’da ki evlerine gitti. Sue Ji evin önüne geldiğinde hemen zile bastı. Kapıyı açan annesiydi daha sonra hemen babası geldi. Sue Ji hemen annesine sarıldı. Fakat annesi Se Ra ,Sue Ji yi tanıyamadı. Daha sonra Sue Ji her şeyi anlattı. Daha sonra ailesi hemen abisini aradılar ve olanları anlattılar. Abisi hemen eve geldi ve kardeşini karşısında görünce çok sevindi.

Şimdi ise Koreye döneli tam 7 yıl oldu. Eski ailesini 7 yıl içinde hiç görmedi fakat arada sırada telefonla konuşuyorlardı. Sue Ji’nin hayatı bir anda güzelleşmişti.
18 yaşındayken JYP ajansında seçmelere girdi ve kazandı. 1 yıl staj gördü ve şimdi Miss A grubunda adı ise Suzy oldu. Bu grup kısa zamanda popüler oldu. Yaşı çoktan 21 olmuştu .Aynı zamanda abisinin en yakın arkadaşı ve aynı zamanda 2PM üyesi Woo Young ile 2 ay sonra evleneceklerdi. Birbirlerini çok seviyorlardı. Sue Ji şimdi çok daha mutluydu…

YILDIZLAR
Her şey göründüğü gibi midir? Yıldızlar gerçekten o kadar parlak mı? Bilmem Ben eskiden odamın küçük penceresinden ellerimi boşluğa doğru uzatıp parmaklarımın arasından yıldızlara bakardım parmaklarımın arasına sığacak kadar küçük görünmelerine rağmen benden ne kadar da büyüklerdi. Ben hep o yıldızlara dokunmak istedim ama gerçekten. Sanırım tanrı beni yanlış anladı bu arada ben Min Sun.
Onunla ilk karşılaştığımda Kore ulusal sanat üniversitesinin sahne sanatları bölümünde 4.sınıfta idim ve tiyatro bölümünün bir yarışma için sahnesini düzenlemiştim tiyatro grubu yarışma da birinci olunca sahne için ben ödüllendirilecektim. O günde törenin yapılacağı yere gidecektim ama geç kalmıştım dönemin yoğun zamanı birde bu çıktı derken aceleyle gidiyordum bir yandan da hocam telefon edip nerede kaldığımı soruyordu cevap vermeyince de kızıyordu koştur koştur törenin yapıldığı yerin kapısının önüne gelince karşıdan gelen arabanın önüne düştüm nasıl yani dediğinizi duyar gibiyim şöyle oldu araba ile karşı karşıya kalınca araç aniden fren yaptı bense düştüm şanslıydım araç bana vurmadan durdu ve bende hızımı alamadım ve aracın önüne düştüm ancak şoför bana vurduğunu sanarak panikle indi iyi olup olmadığımı sordu ben hemen doğruldum bir şeyim yoktu sadece toz içinde kalmıştım birde dizlerim sökülmüştü üstümü çırpıp hemen içeri koştum tören başlamıştı ödülümü almaya sahneye çıkınca sahnede bir şok yaşadım ödülümü vermeye Han Shin geliyordu o gittiğim üniversitenin en meşhur mezunuydu, ülkenin en ünlü aktörü ve şarkıcılarından biriydi sadece ülkenin de değil Japonya’da, Çin’de de oldukça sevilen biriydi. O kadar şaşırdım ki ödülümü alırken saf saf suratına baktım onun ‘’tebrik ederim’’ sesiyle kendime geldim sonra aynı bakışlarla yerime döndüm. Hocamın beni neden ısrarla aradığını şimdi anlamıştım o saçma ödül töreninden bir hafta sonra hocam bana bir kart verip beni bir şirkete gönderdi bana iş teklif ediyorlardı, sevinmiştim sonra şirkete vardığımda Han Shin’ nin şirketi olduğunu gördüm inanılmazdı bunu hayal bile etmemiştim
Şirkette bana arabasıyla çarptığını sanan kişi ile karşılaştım beni hemen tanıdı onun Han Shin’nin menajeri olduğunu da orada öğrendim şirkette bana rehberlik etmeye başladı. Menajer kim o günden sonra benim en büyük yardımcım olmuştu şirkete ait grupların sahne showlarını hazırlayanlarla çalışıyordum bazen de Han Shin’nin menajerinin işlerine yardım ediyordum ama sonraları menajerinde etkisi ile Han Shin’nin takımının bir üyesi oldum adeta Han Shin’nin ikinci menajeri gibi olmuştum. O bir yıldız kadar parlaktı herkes peşindeydi yüzünü göstermesini isteyen kanalların röportaj yapmak isteyen gazetelerin dergilerin telefonları bitmek bilmiyordu her gün gönderilen postaları mektupları hediyeleri evine taşırdım hele ki doğum günü gelen mesajlar hediyeler kapılarda bekleyen fanlar…
Han Shin de kendisine gösterilen ilgiye layık olmaya çalışıyordu geç saatlere kadar provalar yapar hatta bazen de yorgunluktan düşer yaralanırdı onu bekleyen hayranlarına el sallar gülümserdi hediyeleri evinde saklardı her zaman onlara minnettar olduğunu söylerdi. Hayatı adeta mükemmeldi sevdiği işi yapıyordu onu seven binler vardı harika kazanıyor harika görünüyordu bir insan daha ne isteyebilirdi ki? Bir gün ona fan toplantısı için bir sahne programı hazırlamıştım o kadar çok katılım oldu ki hayranlar salona sığamadılar bir çoğu kapıda beklemişlerdi menajer Kim onlar için dışarıda yemek stantları kurulduğunu söylemişti ne kadar düşünceliydi. Ayrıca katıldığı yerlerde hayranlarından gelen hediyeleri kullanır ve onlara teşekkür ederdi ve son zamanlarda da birçok ödül almıştı kısacası o gerçekten hayran olunacak biriydi o gerçek bir yıldızdı tanrı bana bir yıldız vermişti. Bir gün menajer Kim hasta olduğunu söyleyerek işten bir süreliğine ayrılınca Han Shin’nin işlerinin sorumluluğu bana kaldı ben yeterli değildim ama menajer Kim benim yeterince öğrendiğimi söyleyip şirketi ikna etmişti. Bu zaman dilimi çok zor geçti aslında yıldızımın o kadar da parlak olmadığını gördüm. Bunu ilk defa ona hayranlarından getirdiğim hediyeleri aslında saklamadığını attığını gördüğümde anladım o gün tam bir hayal kırıklığı yaşamıştım. Sonra ki günler aslında dans provaları sırasında yaralanmadığını Han Shin’nin öfke nöbetleri geçirip kendini yaraladığını aşırı alkol tükettiğini ve aslında o gülen mutlu gibi görünen yüzün ardında acınası bir insan olduğunu gördüm. Beni ve benim gibi ona herkesi hayran bırakan her şeyi onun adına menajer Kim’in yaptığını anlamam uzun sürmedi onun ardını toparlayan kesinlikle menajer Kim’di bunu anlamamı sağlayan bir diğer olay hayranlardan gelen sorularla olmuştu. Han Shin her doğum günü her ödül sonrası tebriklere yazdığı o güzel mesajlar bu defa bir türlü gelmiyordu ben buları kendinin yaptığını sanırdım ama kendim yazmak zorunda kaldım geciktiği için özür dileyerek onun ağzından ben yazmaya başladım. Sonra bir gün Han Shin ’nin evine postalarını getirmiştim saat geç oluyordu ben çıkarken 45-50 yaşlarında güzel bir kadın gelmişti kadın zor yürüyordu, sarhoştu eve girdi aklımdan geçenler tanrım bu kadar basit biri olamazdı benim parlak yıldızım bu muydu? diye kendi kendime düşünürken bir gürültü duydum hemen geri döndüm kapı açıktı koridoru dönünce önümde bir cisim patladı hemen yüzümü dönmeseydim yaralanmam kaçınılmazdı. Han Shin beni görünce durdu kadın diz çökmüş ağlıyor yalvarıyordu. Biraz sonra ne olduğunu anladım kadın Han Shin’nin annesiydi ve ondan kumar borçları için para istiyordu alkolik kumarbaz anne… Kadına parayı vereceğimizi söyleyip gönderdim eğer komşulardan şikayet gelirse skandal olurdu. O zaman neden böyle olduğunu bir derece anladım Han Shin annesine öfkesini eşyalardan ve kendinden çıkarıyordu sonraki günler işler tamamen kontrolden çıktı skandallar peş peşe patlak verdi. Han Shin bir modelle yakalanmıştı ne inkar edebiliyorduk ne de arkadaş diyebiliyorduk durumu kabullendik hayranlar hayal kırıklığına uğramıştı. 24 saat neredeyse yanında olduğum birinin ilişkisinden nasıl haberim olmazdı? Benim haberim olmayan bir ilişkinin resimlerini bilgilerini kim nasıl sızdırdı? Modelden şüpheleniyordum çünkü ünlü olmak için Han Shin’i kullandığı açıktı. Sonra ki aylarda skandallar devam edip gitti hiç bir şeyi kontrol edemez oldum Han Shin’nin annesinin durumu yayıldı, Han Shin’nin alkolik olduğu uyuşturucu kullandığı yarısı doğru yarısı yalan haberler peş peşe geliyordu sonra aynı model Han Shin’nin kendisine şiddet gösterdiği haberleri yayıp yayınlarda yalandan ağladı.Han Shin’nin düştüğünü gören ününden yinede faydalanmak isteyenler, onunla çalışanlar her yerde atıp tutmaya başladı kimseyi gerçeğe inandıramazdık artık Han Shin sokağa çıkamıyordu ne şirket durumu toparlayabiliyordu ne de ben .Yıldızım ellerimin arasından kayıp gitti
Sonra bir gün Han Shin benimle ciddi anlamda konuştu bir şeyleri bilmem gerektiğini söyledi her şey için özür diledi şaşırmıştım ama gerçekleri duyduğum zaman ki kadar olamazdı şaşkınlığım. Aslında menajer Kim hasta değildi bilerek gitmişti her şeyi bilerek bana bırakmışlardı beni bilerek işe aldırmışlardı menajer Kim bana bilerek her işi öğretmişti. O haberler fotoğraflar her şey ama her şey bilerek basına sızdırılmıştı. Han Shin artık bu hayattan, yalandan gülümsemekten, sevmediği şeyleri yapmaktan, kumarbaz annesinin borçlarını ödemekten bıkmıştı menajeri ile anlaşmış kendi kendini bitirmişti her şeyi o planlamıştı insanların en sevdiği isim birkaç ay içinde en nefret ettiğine dönüşmüştü yani Han Shin amacına ulaşmıştı. Sonrasında ne mi oldu? Bir psikiyatri kliniğine yattı benden ve menajer Kim’den başka kimsenin bilmediği bir yerde. Peki ben ne mi yaptım şirketten ayrıldım ve bir daha yıldızlara dokunmak istemedim.