(20-02-2008, Saat: 23:29)Ho Min yazdı: Uzun uzun yillar önce bir bilgin, Seuldeki sinava giderken yolda bir nesneye rastlar. Bu nesneye bakinca yüzünü çok iyi görebildigini farkeder. Bu nesneyi hemen cebine koyarak evine döner.
Evinde, bu nesneyi kimseye göstermez, bir çekmeceye saklar ve her sabah gidip o aynaya bakar. Bir gün esi onun çekmeceden bir sey çikarip ona dikkatlice bakip güldügünü görür. Dogal olarak oldukça meraklanir.
Kocasi disaridayken çekmeceyi açar ve içinde küçük parlayan nesneyi bulur. Nesneye iyice baktiginda bir adim geri atar oldukça çekici bir genç kadin görüntüsüyle irkilir. Gözlerine inanamiyarak cisme tekrar tekrar bakar, çekici bir kadin buldugundan oldukça sinirlenir. Kiskanir ve cismi eline alarak kaynanasinin evine kosar. ‘Görün, kocam Seul’den bir kadin getirmis’ diyerek aglamaya baslar.
Kaynanasi, oglunun öyle bir sey yapacagina inanamaz ve sorar ‘ O simdi nerde?’ Gelini cismi ona verir. Kadin cisme baktiginda yüzü biraz burusmus bir kadinin ona baktigini görür. ‘Canim, bahsettigin genç kadin nerede?’ der. ‘Ben burda yasli bir kadin görüyorum’
Kadinlarin seslerini isiten kaynatasi da gelip cisme bakar. Saygiyla yere diz çöker ‘ Sevgili dedecigim, ruhunun buraya gelme sebebi nedir? Sana saygisiz bir hareketim mi oldu?’ der
Gelin cisme tekrar ve tekrar bakar hep o çekici kadini görür ve en sonunda dayanamayarak cismi yerlere atarak paramparça eder...
Çeviri tarafimdan yapilmistir.
Güzel bir mitti, belki de gerçek yüzümüzü görebildigimiz tek nesne, paylasimin için tesekkür ederiz.
Gerçekten de aynalar, gerçegi gösterirler, yillar geçerken fazla bakmak istemesek de. 
Cahit Sitki'nin dedigi gibi:"Niçin bana düsman görünürsünüz yillar yili dost bildigim aynalar.
Acaba kadin aynayi kirdiktan sonra ne oldu?