Giriş Yap

**sukjong** · (Son Düzenleme: 20-06-2015, Saat: 0:23, Düzenleyen: kıday baksı.)

Korean Diaspora

[Resim: yf9x.png]

Kore diasporası kabaca 7 milyon insandan oluşur ve sadece 5 milyon Koreli göçmen, Çin, ABD ve Japonya da yaşamaktadır. Diğer ülkelerle birlikte Avusturalya, Kanada, Kazakistan, Yeni Zellanda ve Özbekistan dahil %0.5 den fazla Koreli, azınlık olarak yaşar ve Bütün bu rakamlar, hem geçici göçmenleri hem de kalıcıları içerir. Eğer uzun süre kalan insanlar düşünülürse,2010 yılında toplam 5.3 milyon Koreli göç etmiştir.

Tarihi

Modern çağdan önce, Kore yarımadası yüzyıllar boyunca bölgesel bir istikrara sahipti; Kim Jea Eun bunu şöyle açıklar, "Bölge siyaseti ve nüfusu hafife alındı" Kore'den gelen büyük ölçekli ilk göç 1860 yılından sonra oldu, başta Rusya, Uzak Doğu ve Kuzeydoğu Çin'e, bu göçmenlerin ataları olan 2 milyon Koreli göç eti ve burada enik gruplar oluşturdu.

Kore Japon Egemenliği Altında

1910-1945 Japon sömürge dönemi sırasında, Koreliler işlere alındı ya da anakara Japonya'da çalışmak için zorlandı. Zainichi (Japonya’da yaşayan Koreliler) olarak bilinen Koreliler savaşın sonunda Japonya'da kaldılar. Sovyet işgalinden sonra Karafuto da sıkışıp kalan 40 bin Koreliye da Sakhalin Korelileri denir. Japonya'nın göçmenlik bürosunun istatistiklerine göre, 2005 yılı itibariyle Japonya'da 517,570 daimi olmak üzere, 901,284 Koreli ikamet ediyor, 284,840 kişi ise Japon vatandaşlığına girdi.

Bağımsızlıktan Sonra

II. Dünya savaşından ve 1945’te Japonların istilasından sonra Kore bağımsızlığını kazandı ama kuzey ve güney olarak ikiye ayrıldı. 1945’te Çin Cumhuriyeti kurulduktan sonra içindeki etnik Koreliler ülkenin 56 etnik grubundan biri olarak resmi bir şekilde tanındı. Büyük azınlıklardan biri olarak düşünüldüler. Nüfusları yaklaşık 2 milyona çıktı. Atalarının daha önce yaşadığı Kuzey bölgesinde kaldılar ve 1997’de sayılarının 554.000 ulaştığı Yanbian kentinde nüfusları yoğunlaştı.

Amerika Birleşik Devletleri’ne göçün 1903 yılından itibaren başladığı bilinmektedir. Ancak Amerika 1965 Göçmenlik Reformu yasasına kadar Kore toplumunun önemli bir boyuta ulaşmasına izin vermedi. Şu anda Amerika Birleşik Devletleri’nin metropol şehirlerinde 1,5 – 2 milyon arasında Koreli yaşamaktadır. Az sayıda işçi 19. Ve 20. YY Havai ye göç etmiştir. Kore Savaşı’nda ABD, Güney Kore’nin müttefiki olduğunu söylemiş ve savaşta pek çok askerini kaybetmiştir.

Avrupa ve Latin Amerika da ki belli başlı yerlerde savaştan sonra Kore den göçler başlamıştır. 1950’de Kore’den Latin Amerika ya giden göç belgelenmiş. O dönemde ki Kuzey Kore mahkumları göç tercihlerini Şili den yana kullanmıştır, 1953’de Arjantin, 1956’da Red Cross (Kızıl Haç) Korelilerin çoğunlukla yaşadığı yerlerden olmuş, bununla birlikte Kore, 1960’lara kadar Kore ekonomik bakımdan sömürülmüştür. Güney Kore ekonomisi 1980’li yıllarda gelişmeye devam ederken Latin / Amerika’sın da, tekstil endistürisi, Koreli yatırımcıların tercihi olmuş ve işletmeler kurulmuştur. Brezilya, Sao Paulo, Buenos Aires , Arjantin, Guatemala gibi Latin Amerika bölgelerinde Kore kasabaları yoğun olarak bulunmaktadır. Koreli göçmenler gittikçe kentsel merkezlere yerleşmekte ve Güney Kore’ye geri göçün olmasına rağmen Bolivya, Şili Uruguay, Venezuella gibi yerler hala göç almaktadır.

1970’lerde tüm göçün çeyreğinden fazlasını alan Japonya ve ABD Güney Koreli göçmenler için ilk gidilecek yerler arasında yer aldı. Orta Doğu 1975 ve 1985 arasında Suudi Arabistan’a giden 800,000 den fazla Koreliyle, en popüler üçüncü gidilecek yer oldu.

Göç Odakları

Ayaklanmalarla ilgili Güney Kore basınında çıkan haberler, uzun çalışma saatleri ve 1990'larda Amerika Birleşik Devletleri’nde ki göçmenlerin karşılaştığı zorlu koşullar, kamu bilincini artırmıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nde ki 1992 Los Angeles ayaklanmasının, bir sonucu olarak daha az çekici hale gelmesine rağmen, Los Angeles ve New York diğer metropoliten yerlere göre halen en büyük etnik Kore popülasyonlarını barındırır. Üstelik hala en büyük payı çekmeye devam ediyor. Aslında, New York Metropoliten Alanı içerisinde, New Jersey Bergen İlçesi'nde ki, Koreli nüfus, 2010 Amerika Birleşik Devletleri nüfus sayımı ile 6.3% olduğu belirtildi ve ABD'nin en yüksek Kore nufüsünun burada olduğu belirlendi. Zengin Koreli Amerikanların önemli bir kısmı 2000'lerin başından (on yıl) beri Bergen İlçesine yerleşmiş ve Bergen İlçesi Akademileri Magnet Yüksek Okulu, Kore Ana Ortaklık Örgütü, Kore-Amerikan Derneği ve komünal destekleyici kuruluşlar, olmak üzere çeşitli akademik kuruluşları New Jersey'de kurmuşlardır. New Jersey, Teaneck'de ki, Holy Name Tıp Merkezi, Bergen İlçesi içinde büyüyen Kore Tıp Programı ile birlikte, ABD'deki düşük pirimle sigortalanmış veya sigortasız Koreli hastalara geniş ve kapsamlı bir alanda sağlık hizmetleri verebilmek için iddialı bir gayret sarf etmiştir. Bergen ilçesindeki Palisades Park'da bulunan Kore mahallesi, Koreli Amerikanların kültürünün yaşandığı baskın bir yer olarak ortaya çıkmıştır. Ayrıca ‘’Kore yemeğinin şöhret kaldırımı’’ olarak ünlenmiş, Amerika Birleşik Devletleri'nde ki Kore restorantlarının en yoğun şekilde bulunduğu yer olarak dikkat çekmiştir. Palisades Park içinde bulunan Yaşlılar Merkezi'nde ki Koreli büyükanneler tarafından Eylül 2012 tarihinde Güney Kore "K-pop" şarkıcısı PSY tarafından dünya çapında tanınan Gangnam Style dansının büyük bir ilgiyle takip edildiği kaydedildi. Chusok, Kore Hasat Şükranı festivali Bergen İlçesin de binlerce kişinin katıldığı her yıl düzenlenen bir gelenek haline gelmiştir.

Bergen İlçesinin büyüyen Kore nufüsüna karşılık olarak Ocak 2011 yılında New Jersey Merkez Belediye Mahkemesi Nöbetçi Hakimliği'ne Koreli avukat Jae Y. Kim'in atanması bu bölgedeki Korelilerin etkisini arttırdı. Ocak 2012 yılında New Jersey valisi Chris Christie, New Jersey Yüksek Mahkemesi'ne avukat Phillip Kwon'u aday gösterdi. Bu aday devletin Senato Adalet Komitesi tarafından Temmuz 2012'de reddedildi. Daha sonra New York ve New Jersey genel müşaviri Yardımcısı olarak atandı. Bergen İlçesinde ki nüfusun 2010 yılındaki sayıma göre 56.773 olduğu belirlendi ve dil yardımı gerektirecek kadar nüfus arttı.

Güney Kore ekonomisinin gelişmesiyle birlikte, Kore göçünün odağı, gelişmekte olan veya gelişmiş ülkelere doğru yönelmeye başladı. Çin ve Güney Kore arasındaki diplomatik ilişkilerin 1992 yılında normalleşmesi ile, Güney Kore'den pek çok sayıda vatandaşın Çin'e gitmesine ve düşük yaşam maliyetine karşı oluşturulan iş fırsatları ile Çin'e olan yerleşim oranı arttı. Güney Koreliler Pekin, Şangay ve Qingdao'da büyük topluluklar oluşturmuştur, 2006 yılı itibarıyla, Koreli nüfusün 300,000 ile 400,000 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Hong Kong'un 2001 yılı nüfus sayımına göre en büyük 12. etnik grubunu Koreliler oluşturmaktadır ve çoğunlukla işadamları ve aileleri yaşamakta tahminen 5.200 kişi burada ikamet ediyor. Böylece Güneydoğu Asya da Güney Korelilerin akınına maruz kaldı. Vietnam'da Koreliler, Tayvanlılardan sonra Vietnam'ın ikinci büyük yabancı topluluğudur, diplomatik ilişkilerin normalleşmesi ile birlikte, 1992 yılından bu yana yaklaşık 30.000 kişi göç etti. 2004 yılında 370.000 Koreli Filipinler'i ziyaret etti, ve kabaca 46.000 Koreli sürekli orada yaşamaya karar verdi, Güney Kore'ye oranla yaşam maliyetinin düşük olması göç oranını yükselmiştir. Daha küçük olsa da, Kamboçya'da ki Korelilerin sayısı neredeyse 2005 ve 2009 yılları arasında dört katına yükseldi. Bunlar çoğunlukla Siam, Reap ve Phnom Penh kentinde yaşamaktadır. Bazı misyoner ve NGO (Non-governmental organization / Sivil toplum kuruluşu) çalışanları da vardır ama onlar, büyük ölçüde inşaat sektöründe yer alan yatırımcılardır.

Geri Dönüş

Yurtdışında doğan veya Kore bağımsızlık restorasyonu zamanından beri yurtdışında olan Koreliler, Kuzey ve Güney Kore'ye geri dönüş yapmışlardır, belki de en ünlü örneği Kim Jong-Il'in babası Kim Il-sung, (Kuzey Kore eski lideri) Rusya'nın Khabarovsk şehrinin Vyatskoye bölgesinde, doğmuş ve Kızıl Ordu'da görev yapmıştır. Japon istilasıyla göç ettirilen Koreli halk Savaş sonrasında topraklarına geri döndü. Sömürge öncesinde Kore Devleti açıkça bir kişinin vatandaş olarak belirlenmesinde ki sınırları ve ölçütleri ortaya koydu. Ancak sömürge hükümeti (Japon) tek bir Korelinin ve ailesinin Mançurya'ya göçünü bile kayıt altına aldı. Böylece Japonya geri dönen Korelilerin hangi yere (Güney Kore, Kuzey Kore) ait olduklarının hukuki bir tanımını yaptı.

Büyük ölçekli geri dönüş 1950 ve 1960'ların başlarında Zainichi Korelileri (Japonya'daki Korelilere verilen isim) tarafından Kuzey Kore sponsorluğunda gerçekleşti. Yaklaşık 90.000 Zainichi Komünist taraf da idi ama asıl evleri Güney Kore'de bulunan Koreliler için Güney tarafı da popülaritesini, dönemin koşullarından ötürü yitirmişti ve pek çoğu Japonya'ya geri dönme kararı aldı. Daha sonra Kang Chol-Hwan Kuzey Kore'den kaçışını ve yaşadıklarını anlatan ''The Aquariums of Pyongyang'' adlı bir kitabı yayımladı. Daha sonraları sömürge döneminde Manchukuo yerleşmiş olan Koreliler için Güney Kore popüler bir hedef haline geldi. Böylece Park Chung-hee ve Chun Doo-hwan gibi Manchukuo'dan dönenler Güney Kore'nin gelişmesinde büyük etkilerde bulundular.

1980'lerde Güney Kore ekonomisinin yükselişi ile birlikte Çin ve Orta Asya başta olmak üzere yurdışında yaşayan pek çok Koreli vatandaş evlerine geri döndü. Ayrıca Güney Kore, başta Çin olmak üzere büyük ölçüde yurtdışından göç aldı. 356.000 Çin vatandaşı Güney Kore'ye göç etmiş bununla birlite Orta Asya'dan da Güney Kore'nin büyüyen ekonomisinden faydalanmak isteyen insanlarda burayı tercih etmiştir. Başta ekonomik büyüme insanların Güney Kore'yi diğer ülkelere göre daha çok tercih etmesine neden olmuştur.

**sukjong** · (Son Düzenleme: 20-06-2015, Saat: 0:23, Düzenleyen: kıday baksı.)

~English~

The Korean diaspora consists of roughly seven million people, both descendants of early emigrants from the Korean peninsula, as well as more recent emigres from Korea. Nearly four-fifths of expatriate Koreans live in just three countries: China, the United States, and Japan. Other countries with greater than 0.5% Korean minorities include Australia, Canada, Kazakhstan, New Zealand, and Uzbekistan. All these figures include both permanent migrants and sojourners. If one focuses on long-term residents, there were about 5.3 million Korean emigrants as of 2010.

History

Prior to the modern era, Korea had been a territorially stable polity for centuries; as Jaeeun Kim describe it, "The congruence of territory, polity, and population was taken for granted". Large-scale emigration from Korea began as early as the mid-1860s, mainly into the Russian Far East and Northeast China; these emigrants became the ancestors of the 2 million Koreans in China and several hundred thousand ethnic Koreans in Central Asia.

Korea under Japanese rule

During the Japanese colonial period of 1910-1945, Koreans were often recruited or forced into labour service to work in mainland Japan, Karafuto Prefecture (Sakhalin), and Manchukuo, especially in the 1930s and early 1940s; the ones who chose to remain in Japan at the end of the war became known as Zainichi Koreans, while the roughly 40 thousand who were trapped in Karafuto after the Soviet invasion are typically referred to as Sakhalin Koreans. According to the statistics at Immigration Bureau of Japan, there were 901,284 Koreans resident in Japan as of 2005, of which 515,570 were permanent residents, and another 284,840 were naturalized citizens. Koreans amount to 40.4% of the non-Japanese population of the country. Three-quarters of the Koreans living in Japan are Japanese-born, and most are legal aliens

After independence

Korea gained its independence after the Surrender of Japan in 1945 after World War II, but was divided into North and South. After the establishment of the People's Republic of China in 1949, ethnic Koreans in China (Chaoxianzu) became officially recognised as one of the 56 ethnic groups of the country. They are considered to be one of the "major minorities". Their population grew to about 2 million; they stayed mostly in northeastern China, where their ancestors had initially settled. Their largest population was concentrated in the Yanbian Korean Autonomous Prefecture in Jilin Province, where they numbered 854,000 in 1997.

Korean emigration to the United States is known to have begun as early as 1903, but the Korean American community did not grow to a significant size until after the passage of the Immigration Reform Act of 1965. Between 1.5 and 2 million Koreans now live in the United States, mostly in metropolitan areas. A handful are descended from laborers who migrated to Hawaii in the late 19th and early 20th centuries. A significant number are descended from orphans of the Korean War, in which the United States was a major ally of South Korea and provided the bulk of the United Nations troops that served there. Thousands were adopted by American (mostly Caucasian) families in the years following the war, when their plight was covered on television. The vast majority, however, immigrated or are descended from those who immigrated after the Hart-Cellar Act of 1965 abolished national immigration quotas.

Europe and Latin America were also minor destinations for post-war Korean emigration. Korean immigration to Latin America was documented as early as the 1950s; North Korean prisoners of war choose to emigrate to Chile in 1953 and Argentina in 1956 under the auspices of the Red Cross. However, the majority of Korean settlement occurred in the late 1960s. As the South Korean economy continued to expand in the 1980s, investors from South Korea came to Latin America and established small businesses in the textiles industry. Brazil has Latin America's largest Koreatown in São Paulo; there are also Koreatowns in cities such as Buenos Aires, Argentina; Guatemala City, Guatemala; Lima, Peru; and Santiago, Chile. Mexico City's Korean population is estimated to be around 30,000.[citation needed] Korean immigrants were increasingly settling in urban centers of Bolivia, Chile, Colombia, Ecuador, Paraguay, Uruguay, and Venezuela, although return migration from South America back to Korea has ensued since then.

In the 1970s, however, Japan and the United States remained the top two destinations for South Korean emigrants, with each receiving more than a quarter of all emigration; the Middle East became the third most popular destination, with more than 800,000 Koreans going to Saudi Arabia between 1975 and 1985, and another 26,000 Koreans going to Iran.

Shifting focus of emigration

South Korean media reports on the riots increased public awareness of the long working hours and harsh conditions faced by immigrants to the United States in the 1990s. Although immigration to the United States briefly became less attractive as a result of the 1992 Los Angeles riots, during which many Korean American immigrants saw their businesses destroyed by looters, the Los Angeles and New York City metropolitan areas still contain by far the largest populations of ethnic Koreans outside of Korea and continue to attract the largest share of Korean immigrants. In fact, the per capita Korean population of Bergen County, New Jersey, in the New York Metropolitan Area, 6.3% by the 2010 United States Census (increasing to 6.9% by the 2011 American Community Survey), is the highest of any county in the United States, with eight of the nation's top ten municipalities by percentage of Korean population; while the concentration of Korean Americans in Palisades Park, New Jersey, within Bergen County, is the highest of any municipality in the United States, at 52% of the population. A substantial number of affluent Korean American professionals have settled in Bergen County since the early 2000s (decade) and have founded various academically and communally supportive organizations, including the Korean Parent Partnership Organization at the Bergen County Academies magnet high school and The Korean-American Association of New Jersey. Holy Name Medical Center in Teaneck, New Jersey, within Bergen County, has undertaken an ambitious effort to provide comprehensive health care services to underinsured and uninsured Korean patients from a wide area with its growing Korean Medical Program. Bergen County's Broad Avenue Koreatown in Palisades Park has emerged as a dominant nexus of Korean American culture, has been referred to as a "Korean food walk of fame", with diverse offerings, incorporating the highest concentration of Korean restaurants within a one-mile radius in the United States, and Broad Avenue has evolved into a dessert destination as well; and its Senior Citizens Center in Palisades Park provides a popular gathering place where even Korean grandmothers were noted to follow the dance trend of the worldwide viral hit Gangnam Style by South Korean "K-pop" rapper Psy in September 2012; while the nearby Fort Lee Koreatown is also emerging as such. The Chusok Korean Thanksgiving harvest festival has become an annual tradition in Bergen County, attended by several tens of thousands.

Bergen County's growing Korean community was cited by county executive Kathleen Donovan in the context of Hackensack, New Jersey attorney Jae Y. Kim's appointment to Central Municipal Court judgeship in January 2011. Subsequently in January 2012, New Jersey Governor Chris Christie nominated attorney Phillip Kwon of Bergen County for New Jersey Supreme Court justice, although this nomination was rejected by the state's Senate Judiciary Committee, and in July 2012, Kwon was appointed instead as deputy general counsel of the Port Authority of New York and New Jersey. According to The Record of Bergen County, the U.S. Census Bureau has determined the county’s Korean American population – 2010 census figures put it at 56,773 (increasing to 63,247 by the 2011 American Community Survey) - has grown enough to warrant language assistance during elections, and Bergen County's Koreans have earned significant political respect.

With the development of the South Korean economy, the focus of emigration from Korea began to shift from developed nations towards developing nations. With the 1992 normalisation of diplomatic relations between China and South Korea, many citizens of South Korea started to settle instead in China, attracted by business opportunities generated by the reform and opening up of China and the low cost of living. Large new communities of South Koreans have formed in Beijing, Shanghai, and Qingdao; as of 2006, their population is estimated to be between 300,000 and 400,000. There is also a small community of Koreans in Hong Kong, mostly expatriate businessmen and their families; according to Hong Kong's 2001 census, they numbered roughly 5,200, making them the 12th-largest ethnic minority group. Southeast Asia has also seen an influx of South Koreans. Koreans in Vietnam have grown in number to around 30,000 since the 1992 normalisation of diplomatic relations, making them Vietnam's second-largest foreign community after the Taiwanese. Korean migration to the Philippines has also increased due to the tropical climate and low cost of living compared to South Korea; 370,000 Koreans visited the country in 2004, and roughly 46,000 Korean expatriates live there permanently. Though smaller, the number of Koreans in Cambodia has also grown rapidly, almost quadrupling between 2005 and 2009. They mostly reside in Phnom Penh, with a smaller number in Siam Reap. They are largely investors involved in the construction industry, though there are also some missionaries and NGO workers.

Return migration

Koreans born or settled overseas have been migrating back to both North and South Korea ever since the restoration of Korean independence; perhaps the most famous example is Kim Jong-Il, born in Vyatskoye, Khabarovsk Krai, Russia, where his father Kim Il-sung had been serving in the Red Army. Postwar migrations of Koreans from throughout the Japanese Empire back to the Korean peninsula were characterised both bureaucratically and popularly as "repatriation", a restoration of the congruence between the Korean population and its territory. The pre-colonial Korean state had not clearly laid out the boundaries or criteria determining who was a citizen; however, the Japanese colonial government had registered all Koreans in a separate family registry, a separation which continued even if an individual Korean migrated to Manchuria or Japan; thus North and South Korea had a clear legal definition of who was a repatriating Korean, and did not have to create any special legal categories of national membership for them, the way Germany had done for post-World War II German expellees.

The largest-scale repatriation activities took place in Japan, where Chongryon sponsored the return of Zainichi Korean residents to North Korea; beginning in the late 1950s and early 1960s, with a trickle of repatriates continuing until as late as 1984, nearly 90,000 Zainichi Koreans resettled in the reclusive communist state, though their ancestral homes were in South Korea. However, word of the difficult economic and political conditions filtered back to Japan, decreasing the popularity of this option. Around one hundred such repatriates are believed to have later escaped from North Korea; the most famous is Kang Chol-Hwan, who published a book about his experience, The Aquariums of Pyongyang. South Korea, however, was a popular destination for Koreans who had settled in Manchukuo during the colonial period; returnees from Manchukuo such as Park Chung-hee and Chun Doo-hwan had a large influence on the process of nation-building in South Korea.

Until the 1980s, Soviet Koreans did not repatriate in any large numbers and played little role in defining the boundaries of membership in the Korean nation. However, roughly 1,000 Sakhalin Koreans are also estimated to have independently repatriated to the North in the decades after the end of World War II, when returning to their ancestral homes in the South was not an option due to the lack of Soviet relations with the South and Japan's refusal to grant them transit rights. In 1985, Japan began to fund the return of Sakhalin Koreans to South Korea; however, only an additional 1,500 took this offer, with the vast majority of the population remaining on Sakhalin or moving to the Russian Far East instead.

With the rise of the South Korean economy in the 1980s, economic motivations became increasingly prevalent in overseas Koreans' decisions of whether to repatriate and in which part of the peninsula to settle. 356,790 Chinese citizens have migrated to South Korea since the reform and opening up of China; almost two-thirds are estimated to be Chaoxianzu. Similarly, some Koryo-saram from Central Asia have also moved to South Korea as guest workers, to take advantage of the high wages offered by the growing economy; remittances from South Korea to Uzbekistan, for example, were estimated to exceed USD100 million in 2005. Return migration through arranged marriage is another option, portrayed in the 2005 South Korean film Wedding Campaign, directed by Hwang Byung-kook. However, the Koryo-saram often face the most difficulty integrating into Korean society due to their poor command of the Korean language and the fact that their dialect, Koryo-mar, differs significantly from the Seoul dialect considered standard in the South.

Kaynak / Source