Korea-Fans.com - KOREA & TURKEY FRIENDSHIP FORUM
Japan - ROK Relations - Yazdırılabilir Sürüm

+- Korea-Fans.com - KOREA & TURKEY FRIENDSHIP FORUM (http://www.korea-fans.com/forum)
+-- Forum: KOREA (한국) (http://www.korea-fans.com/forum/forum-korea-54620-44397.html)
+--- Forum: About Korea (http://www.korea-fans.com/forum/forum-about-korea--1122.html)
+---- Forum: About Korea (http://www.korea-fans.com/forum/forum-about-korea.html)
+---- Konu: Japan - ROK Relations (/konu-japan-rok-relations.html)



Japan - ROK Relations - edaozgul33 - 25-07-2016

Japan-ROK Relations
Japonya-Kore Cumhuriyeti İlişkileri

[Resim: pizap_com14694520389651.jpg]

Tokyo ve Seoul arasında doğrudan ilişkiler hassas olmasına karşın komşular ve Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte askeri ittifakları paylaşır. Kore yarımadası, 20. yüzyılın ilk yarısında çoğu kişi için acımasız bir Japon işgali altındaydı ve Güney Kore’de birçok Japon karşıtı duygular oluşmuştu. Sömürge döneminden kalan acılara rağmen Japonya ve Güney Kore, Soğuk Savaş döneminde ortak yaşam ile ilgili ekonomik bir ilişki geliştirdi. Japonya büyüme için bir model oluşturdu ve Güney Kore'nin sanayileşme için gerekli olan sermaye mallarının birçoğunu sağladı. Japon resmi kalkınma yardımı, özel yatırım ve önemli teknoloji transferlerinden Güney Kore'yle aynı anda iki ülke yararlanmıştır. Her şey düzgünken Kore Cumhuriyeti (ROK)–Japonya ilişkileri ekonomik büyüme için istikrar sağlamak amacıyla güvenlik ABD askeri tarafından sağlanmıştır.

1965’deki Kore-Japonya Normalleştirme Antlaşması Japonya için çalkantılı bir sorun oldu. Sol örgütler normalleşmeye karşı çıktı, çünkü ABD'de merkezli ROK ve Japonya üçlü ilişkisi oluşacaktı. Japonlar ülkenin barış yanlısı anayasasına ters olan başka Kore yarımadasındaki anlaşmazlıklarda Japonya’nın yer almasıyla oluşabilecek bir anlaşmanın etkilerine karşıydı. Normalleştirme anlaşmasından hemen sonra 22 Haziran 1965 tarihinde imzalanmasıyla Kuzey’de Japon ihracatı ile Kim Il Sung'un rejimiyle Japonya ilişkileri üzerinde ROK ve Japonya anlaşmazlıklar yaşandı. Güney Kore’nin normalleşmeyi önlemesi gerekiyordu, Japonya'nın "iki Kore" politikasını sürekli olarak kızgınlıkla eleştirdi ve anlaşma olarak "Kore yarımadasında tek yasal hükümet" ROK’u tanıdı.

Liancourt Rocks (Takeshima / Dokdo) üzerinden bölgesel anlaşmazlıkları Güney Kore ile ilişkilerde rahatsız edici olmaya devam etti, ancak her iki taraf da Japonya-ROK ilişkisini kurmak için bir arzusunu dile getirdi. Japonya anayasasının 9. maddesindeki Amerika Birleşik Devletleri dışındaki ülkeler ile güvenlik ilişkileri içine girilmesi Japonya çizgisi olarak yorumlanır. Sonuç olarak, Japonya’nın Güney Kore ile hiçbir maddi savunma ilişkisi yoktu ve askeri ilişkileri seyrek idi. Japon hükümeti başka yollarla komünist olmayan Güney Kore’yi destekledi. Amerika Birleşik Devletleri, Güney Kore'ye olası Kuzey Kore saldırısı durumunda Güney Kore'ye Japonya’dan Amerika Birleşik Devletleri’nin silahlı kuvvetleri gönderme planını destekledi. Aynı zamanda Güney Kore ve Çin arasında arabulucu olarak görev yaptı. 1980'lerde Güney Kore ile ilişkilerini genişletmek ve Çin hükümetini açmak için baskı yaptı.

Japonya'nın politikaları iki Kore’ye karşı bu alandaki Japon barış ve refahı gibi temel görülen Asya istikrarı için önemi yansıtmaktadır. Japonya’nın Kore Yarımadası'nda önemli güvenlik çıkarları vardır, dört büyük güçlerden (Amerika Birleşik Devletleri, Rusya ve Çin ile birlikte) biridir. Ancak, Kore Yarımadası'nda siyasi ve güvenlik konularında Japonya'nın katılımı diğer üç güçlere göre daha sınırlıdır. Kuzey Kore ve Güney Kore ile Japonya'nın ilişkileri 1910 yılından 1945'e kadar Kore üzerindeki sert Japon sömürge yönetiminden kaynaklanan acı bir mirasa sahiptir. Japonya ve Güney Kore’de savaş sonrası dönemdeki anketlerde her milletin insanları, diğer ülke ve insanları derin bir antipati olduğunu gösterdi.

Japonya'nın ticareti Güney Kore ile birlikte 1991 yılında 29.1 ABD $, Japon tarafında ise yaklaşık 5.8 milyar ABD $ fazla oldu. Japon doğrudan özel yatırımı, 1990 yılında Güney Kore’de 4.4 milyar ABD $ olarak gerçekleşti. Japon ve Güney Koreli firmalar Güney Kore'nin büyüyen pazarında Japonya avantajları verirken genellikle birbirine bağlı ilişkileri vardı. Birçok Güney Kore ürünleri, Japon tasarım ve teknolojisine dayalı bulundu. 1990 yılında Japonya'da Güney Kore ürünlerinin ithalatındaki bir dalgalanma Güney Kore’de Japon yatırımcıları tarafından olan üretimin sonucudur.

Japon, Koreli, Çinli, Filipinli ve diğerleri dahil olmak üzere birçok kadın, İkinci Dünya Savaşı sırasında ve öncesinde Japon askerleri için genelevlerde çalışmıştır. Bazı Japon araştırmacılar, 'konfor kadınları' teriminin gerçeği yansıtmadığını 'seks kölesi' olarak adlandırılan bu tür kadınlar için bir örtmece olduğunu söylemektedir. Çoğunlukla Korelilerden oluşan 200.000 kadın, savaş sırasında Japon genelevlerinde "konfor kadınları" olarak hizmet etmek zorunda kaldılar. Birçoğuna gaddarca davranıldı ve hapsedildi. Bazısı öldürüldü veya hastalık ve açlıktan ölü bulundu. Hayatta kalanlar mahvolmuş hayatları için konuştu. Birçoğu duygusal olarak yaralı olduğundan asla evlenmedi ve diğer kişilerinde çocuk sahibi olması için fiziksel olarak yıpranmış bulundu.

İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon askerlerinin sözde "konfor kadınları" olarak genelevlerde çalışmak zorunda kalan Güney Koreli kadınların ailelerine telafi etmesi için Japonya’ya Güney Kore'de büyüyen çağrılar olmuştur. Japonya'nın hükümetleri, hak talepleri konusunda 2 ülke arasındaki yasal bağlarını 1965 antlaşması altında yerleşmiş olan normalleşmeyi korumak için Güney Kore'nin talebi olan resmi bir özür ve tazminatı reddetti.

Japonya, kadın resmi tazminat teklifini asla sunmadı. Ordu uygulamasındaki cinsel kölelik Japonya'da halka duyurulmadı. Kaynaklarda kadınlar 1994 yılına kadar Japon okul kitaplarında görünmedi. Japonya bu acımasızlığı kabul etti, ancak özür veya iade ödemeyi reddetti. Protestolar, 1991 tarihini anmak için her yıl Ağustos ayında ilk "konfor kadınları" deneyimini anlatmak için düzenlenmektedir. Diğerleri de onun yolunu izledi.

Japonya, 1965 yılında imzalanan savaş sonrası antlaşma altında Güney Kore ile tüm hak taleplerini korudu, Seoul, Japonya'dan hibe ve yumuşak krediyle 800 milyon ABD $ aldı. Korelilerin birçoğu Japon hükümet sözcüsünden gelen yetersiz saygı gösterimini 1993’de özür olarak kabul etti. 2005 yılında, Japon Yargıtay’ı yedi Tayvanlı kadının tazminat taleplerini reddetti.

Japonya hükümeti ve özel sektör sorunu gidermek için 1995 yılında Asyalı Kadınlar Fonu'nu kurdu. Proje kapsamında, Japonya eski konfor kadınlarına tazminat parası ile birlikte 4 Japon başbakanı tarafından imzalanan özür mektubu gönderdi. Güney Kore'de birçok kadın özrün resmi olmadığını savunarak özür ya da para kabul etmeyi reddetti. Seoul, paranın yetersiz olduğunu ve tazminatın Tokyo hükümeti tarafından gelmesi gerektiğini söyleyerek bu özel Japon fonunu eleştirdi. 70'li ve 80'li yıllardan hayatta kalanlar Japonya’nın özür dilemesi için hala bekliyor.

Başbakan Abe, 2007 yılında Başkan Bush ile yaptığı ilk zirve öncesinde konfor kadınları sorununu dindirmek için büyük bir çaba sarfetti. Abe gizlice Dünya Savaşı seks köleliğindeki Japonya'nın rolü için özrü olan 1993 Kono bildirimini tekrar onayladı, istasyonlara teselli etmek için kadınları getirerek zorla kullanan farklı "dereceleri" ayırt ederek daha önceki yorumların yabancı eleştirileri canını sıktı. Abe insan haklarını ihlal ettiği için Japonya'nın sorumluluğunu kabul etti ve o Japonya'nın tarihine " tevazu ile" baktığını söyledi, Newsweek’s Lally Weymouth tarafından dürüstçe İmparatorluk Ordusu’nun cinsel hizmetlerini sağlamak için konfor kadınlarının birçoğunun zoraki olduğuna inanıldığı soruldu. O, mağdurlara sempatisini dile getirdi ve "Japonya Başbakanı olarak" özür diledi. O da hükümette fahişe olarak çalışan kadınları zorlayan İmparatorluk Ordusu’nu sorumlu tutarak Tokyo Savaş Suçları Mahkemesi'nin 1948 kararına hiçbir itirazının olmadığını yineledi.

Gizli askeri istihbarat verilerinin paylaşımını sağlayan Japonya ile birlikte eşi görülmemiş bir anlaşmanın yapılması Kore için Japonya'nın işgalinden beri Seoul ve Tokyo arasında bir ilk olacaktı. Birbirlerine uzun vadede dikkatli olan iki komşu, Kuzey Kore ve Çin hakkında savunma kaygılarının arttığını paylaştı. Yeni anlaşma güvenini geliştirmek ve Japonya ve Güney Kore nükleer bombası ve diğer kitle imha silahlarının peşinde olan Kuzey Kore'nin programları için istihbarat paylaşımlarında Pyongyang konusundaki endişeleri ile Seoul’e yardımcı olacaktı. Zaten Güney Kore’nin istihbarat paylaşımı anlaşmalarına ilişkin veya Amerika Birleşik Devletleri, Rusya, Almanya, İsrail ve Pakistan olmak üzere 24 diğer ülkelerle mutabakatı bulunmaktadır. Japonya ile anlaşma en önemlilerinden biri olacaktı. Ancak, şuanda Haziran 2012'de yasama tartışması sonrasına kadar imzalanamadı. Kore’nin Lee Myung-bak yönetiminin eski sömürge cetveli ile anlaşması için Bakanlar Kurulu gizli onayında beklenmedik güçlü tepkilerle karşılaşmasından sonra askeri bilgi paylaşımı anlaşması 2012 Ağustos başlangıcı itibarıyla beklemeye kaldı.

Kuzey Kore, özellikle Kuzey Kore nükleer silahların yarattığı asimetrik tehdit ışığında Seoul'un bir numaralı endişesi olmaya devam ederken, ROK askeri kuvvetleri daha iyi başa çıkmak için "diğer olasılıklarla" birlikte kendini donatmak istedi. Tartışmalı tarihsel sorunlar bir kenara, Japonya ve ROK arasındaki genel ilişkiler Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana önemli ölçüde iyileşmiştir. Birçok Koreli bugün güvenlik tehdidi olarak Japonya'yı görmemesine rağmen birçok Koreli Japonya’nın bir kez daha tehdit haline gelebileceği konusunda endişe etmedi çünkü etkileyici Kore'ye karşı "belirli koşullar altında" niyetlerini değiştirmede Japon kabiliyetiyle yapılan "takip-sürüsü zihniyet"ini oluşturdu. Bu ROK’un ulusal güvenlik stratejisini oluşturmak için bunun üzerine bir biçimsizlik temeli olmakla birlikte bu tür görüşler yaygın olarak Koreki insanlar arasında yapıldı. Güney Koreliler bu nedenle Japon hükümetinin yaptığı her şeyi --konfor kadınlar konusunda Başbakan Abe'nin yorumlarındaki Aegis sınıfı destroyerlerin alımından kaynaklanan-- bu prizma üzerinden görmek eğilimindedir.

Korelilerin çoğu "Japon tehdidi"nin çılgın iç politik nedenlerle aşırı şişirilmiş olduğunu anlamaktadırlar. Ancak bu ortalama vatandaşların gerçekliği görmesi için saptırıldı çünkü yaygın olan Koreli siyasetçileri "Japonya sopası" gibi bir sorun yarattı. Bilinçli Koreli elitler, Japon askeri gücü hakkında çok az endişelendi. ABD-Japonya ittifakının güçlü tezahüratları arasında Japonya, ROK’u gerçekten tehdit edebilecek bir durumda olacaktır. Japon karşıtı temalar üzerinde ara sıra olan "siyasi göğüs yumruğu"na rağmen, şimdiye kadar Japonya ve ROK arasında siyasi söylemler daha ağır olacaktır, kişisel, ekonomik, eğitim ve kültür alışverişi artacaktır.

Güney Kore Devlet Başkanı Park Geun-hye ve Japonya Başbakanı Shinzo Abe, Asya'da Washington'un iki önemli askeri müttefiklerinin tartışmalı "konfor kadınları" meselesi yüzünden ikiye bölündü, acı bir diplomatik soğukluğa çözüm getirmek için 2 Kasım 2015’de ilk resmi ikili görüşmelerde bulundu. 2013 yılında göreve gelmesinden bu yana Park, Japonya ordusu tarafından cinsel köleliğe zorlanan binlerce Asya "konfor kadınları"ndan "samimi bir özür" dilemesi ve tazminat teklifine kadar Abe ile bir araya gelmeyi reddetmişti. Abe’nin de geleceğe dönük işbirliğini inşa etmeye doğru yönelmesiyle onlar, gelecek nesil için engellerin terk edilmesi gerektiğini düşündüğünü söyledi.

Japonya ve Güney Kore dışişleri bakanları toplantısında konfor kadınları olarak anılacak olanları desteklemek için yeni bir fon oluşturulmasını önermektedir. Ancak her iki taraf da fonun boyutu üzerinde ayrı düşünmüşlerdir. Japonya Dışişleri Bakanı Fumio Kishida, mevkidaşı Yun Byung-se ile görüşmek için 28 Aralık 2015 tarihinde Güney Kore’yi ziyaret etti.

Japonya ve Güney Kore’de İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon ordusu için fahişe olarak çalışmak zorunda kalan sözde "konfor kadınlar" için Japonya'nın sorumluluğunu içeren uzun süre devam eden anlaşmazlıklar nedeniyle bir anlaşmaya vardıklarını duyurdu. Anlaşma, Japonya'dan resmi bir özrün yanı sıra 8 milyon $ mali iade içerdi. Japon tarafı, herhangi nihai bir uzlaşmanın olması gerektiği talebini ve sorununu yeniden gözden geçirmenin hiçbir zaman gerekmediğini söyledi.

Kaynak




RE: Japan-ROK Relations - edaozgul33 - 25-07-2016

Japan-ROK Relations

[Resim: pizap_com14694520389651.jpg]


Although neighbors and sharing military alliances with the United States, the direct relationship between Tokyo and Seoul remains delicate. The Korean peninsula was under a brutal Japanese occupation for most of the first half of the 20th century and many in South Korea retain anti-Japanese sentiments. Despite the lingering bitterness from the colonial era, Japan and South Korea developed a symbiotic economic relationship during the Cold War. Japan provided a model for growth and supplied many of the capital goods needed for South Korea’s industrialization. Japanese official development assistance, private investment, and important technology transfers to South Korea simultaneously benefited both countries. Anything but smooth, the ROK-Japan relationship relied on the security ensured by the U.S. military to provide stability for economic growth.

The Korea-Japan Normalization Treaty of 1965 was a tumultuous issue for Japan. Left wing organizations opposed normalization because it would bind the ROK and Japan to a triangular relationship centered on the United States. Japanese opposed the implications of a treaty that might get Japan involved in another Korean peninsula conflict, contrary to the nation’s pacifist constitution. Almost immediately after the normalization treaty was signed on June 22, 1965, the ROK and Japan clashed over Japan’s relations with Kim Il Sung’s regime, namely Japanese exports to the North. An irritated South Korea constantly criticized Japan’s "two-Koreas" policy, which normalization was supposed to prevent, especially since the treaty acknowledged the ROK as the "sole legal government on the Korean peninsula."

Territorial disputes over the Liancourt Rocks (Takeshima/Dokdo) remain an irritant to relations with South Korea, but both sides have expressed a desire to build a Japan-ROK relationship. Article 9 of Japan's constitution is interpreted to bar Japan from entering into security relations with countries other than the United States. Consequently, Japan had no substantive defense relationship with South Korea, and military contacts were infrequent. The Japanese government supported noncommunist South Korea in other ways. It backed United States contingency plans to dispatch United States armed forces in Japan to South Korea in case of a North Korean attack on South Korea. It also acted as an intermediary between South Korea and China. It pressed the Chinese government to open and expand relations with South Korea in the 1980s.

Japan's policies toward the two Koreas reflects the importance this area had for Asian stability, which is seen as essential to Japanese peace and prosperity. Japan is one of four major powers (along with the United States, Russia, and China) that have important security interests on the Korean Peninsula. However, Japan's involvement in political and security issues on the Korean Peninsula is more limited than that of the other three powers. Japan's relations with North Korea and South Korea has a legacy of bitterness stemming from harsh Japanese colonial rule over Korea from 1910 to 1945. Polls during the postwar period in Japan and South Korea showed that the people of each nation had a profound dislike of the other country and people.

Japan's trade with South Korea was US$29.1 billion in 1991, with a surplus of nearly US$5.8 billion on the Japanese side. Japanese direct private investment in South Korea totaled US$4.4 billion in 1990. Japanese and South Korean firms often had interdependent relations, which gave Japan advantages in South Korea's growing market. Many South Korean products were based on Japanese design and technology. A surge in imports of South Korean products into Japan in 1990 was partly the result of production by Japanese investors in South Korea.

Many women, including Japanese, Koreans, Chinese, Filipinas and others, worked in brothels for Japanese soldiers before and during World War Two. The term 'comfort women' is a euphemism for such women, who are also referred to as 'sex slaves' -- a term which some Japanese researchers say does not reflect reality. As many as 200,000 women, mostly Koreans, were forced to serve as “comfort women” in Japanese brothels during the war. Many were brutalized and imprisoned. Some were killed or died of disease and hunger. Survivors speak of damaged lives. Many were so emotionally scarred they never married and others were so physically battered they could never have children.

There have been growing calls in South Korea for Japan to compensate the families of South Korean women forced to work in brothels as so-called “comfort women” for Japanese troops during World War Two. Japan's governments have dismissed South Korea's demand that they provide an official apology and compensation, maintaining that the claims issue was legally settled under a 1965 treaty that normalized ties between the 2 countries.

Japan has never offered the women official reparations. The military's practice of sexual enslavement has not been publicized in Japan. References to the women did not appear in Japanese school textbooks until 1994. Japan has acknowledged the atrocity, but has refused to apologize or pay restitution. Protests are held each year in August to commemorate the date in 1991 when the first "comfort woman" came forward to tell her experience. Many others followed her lead.

Japan maintains it settled all claims with South Korea under a postwar treaty signed in 1965, in which Seoul received $800 million in grants and soft loans from Japan. Many Koreans also consider inadequate a 1993 apology from a Japanese government spokesman. In 2005, the Japanese Supreme Court rejected the compensation claims of seven Taiwanese women.

Japan's government and private-sector set up the Asian Women's Fund in 1995 to address the issue. Under the project, Japan sent letters of apology signed by 4 Japanese prime ministers, along with compensation money, to former comfort women. In South Korea, many women refused to accept the apology or the money, arguing that the apology was not official. Seoul has criticized this private Japanese fund, saying the money is insufficient and compensation should come from the Tokyo government. The survivors are in their 70s and 80s, and they still are waiting for Japan to apologize.

Prime Minister Abe made a concerted effort to defuse the comfort women issue prior to his first summit with President bush in 2007. Stung by foreign criticism of his earlier comments distinguishing different "degrees" of coercion used to bring women to comfort stations, Abe assiduously toed the line reaffirming the 1993 Kono statement of apology for Japan's role in World War II sex slavery. Asked by Newsweek's Lally Weymouth whether he honestly believed the Imperial Army had not forced many of the comfort women to provide sexual services, Abe acknowledged Japan's responsibility for infringing human rights and said he looked on Japan's history "with humility." He expressed sympathy to the victims and apologized "as Prime Minister of Japan." He also reaffirmed that the government has no objection to the 1948 decision of the Tokyo War Crimes Tribunal holding the Imperial Army responsible for forcing women to work as prostitutes.

An unprecedented agreement with Japan allowing the sharing of classified military intelligence data would be the first between Seoul and Tokyo since Japan's occupation of Korea. The two neighbors, long wary of each other, shared increasing defense concerns about North Korea and China. The new agreement would enhance trust and help Seoul with its concerns about Pyongyang because Japan and South Korea could share intelligence on North Korea's programs in pursuit of nuclear bombs and other weapons of mass destruction. South Korea already has intelligence-sharing agreements or related memoranda of understanding with 24 other countries, including the United States, Russia, Germany, Israel and Pakistan. The agreement with Japan would be one of the most significant. However, it now cannot be signed until after legislative discussion in June 2012. The military information-sharing pact remained on hold as of early August 2012 after Korea's Lee Myung-bak administration encountered an unexpectedly strong backlash to the Cabinet's secretive approval of the deal with the former colonial ruler.

While North Korea remains Seoul's number one concern, especially in light of the asymmetric threat posed by DPRK nuclear weapons, the ROK military strongly desires to better equip itself to deal with "other contingencies." Aside from controversial historical issues, overall relations between Japan and the ROK had improved dramatically sicne the end of the Cold War. Although most Koreans did not view Japan as a security threat today, many Koreans did worry that Japan could once again become a threat because of a "follow-the-herd mentality" that made the Japanese capable "under certain conditions" of changing their intentions toward Korea dramatically. While this is an amorphous basis upon which to construct the ROK's national security strategy, such views are widely held among the Korean people. South Koreans therefore tend to view everything the Japanese government does -- from acquisition of Aegis class destroyers to Prime Minister Abe's comments about the comfort women issue -- through that prism.

Many Koreans understand that the "Japanese threat" has been wildly over-inflated for domestic political reasons. But widespread "Japan bashing" by Korean politicians has created a problem because it has distorted the average citizen's view of reality. Informed Korean elites, have very little concern about Japanese military power. As long as the U.S.-Japan Alliance remained strong, Japan would be in no position to pose a genuine threat to the ROK. Despite occasional "political chest-thumping" on anti-Japanese themes, ever increasing personal, economic, educational and cultural exchanges between Japan and the ROK will far outweigh the political rhetoric.

South Korean President Park Geun-hye and Japanese Prime Minister Shinzo Abe held their first formal bilateral talks November 02, 2015 to try to resolve a bitter diplomatic standoff over the contentious "comfort women" issue that has divided Washington’s two key military allies in Asia. Since she took office in 2013, Park had refused to meet with Abe until he offered a "sincere apology" and reparations to the thousands of Asian "comfort women" forced into sexual slavery by Japan’s military. Abe told reporters that he thinks they must not leave obstacles for the next generation, as they are headed toward building future-oriented cooperation.

Japan proposed to South Korea the creation of a new fund to support those referred to as comfort women at the meeting of their foreign ministers. But both sides remained apart over the size of the fund. Japanese Foreign Minister Fumio Kishida visited South Korea on 28 December 2015 to meet his counterpart Yun Byung-se.

Japan and South Korea announced they had reached a settlement over a longstanding dispute involving Japan's responsibility for so-called "comfort women," who were forced to work as prostitutes for the Japanese military during World War Two. The agreement includes over $8 million in financial restitution from Japan as well as an official apology. The Japanese side demanded that any settlement that is reached should be final and that the issue should never again be revisited.

Source




RE: Japan-ROK Relations - YUM X - 25-07-2016

Bu güzel bilgiler ve emeklerin için teşekkür ederiz. Smile


RE: Japan-ROK Relations - dalnim - 25-07-2016

Teşekkür ederiz. ^^


RE: Japan - ROK Relations - earendil - 25-07-2016

Teşekkür ederiz Eda. Alkis Smile

>>> https://www.facebook.com/groups/kgfatr


RE: Japan - ROK Relations - kıday baksı - 24-02-2017

Teşekkür ederiz.