Gönder Cevapla
 
Değerlendir:
  • 0 Oy - 0 Yüzde
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
The Value and Meaning of the Korean Family
Yazar Mesaj
Duiguu Çevrimdışı
Administrator : 관리자
*******
Administrator : 관리자

Mesajlar: 774
Üyelik Tarihi: 04-04-2014
Rep Puanı: 40
Mesaj: #1
The Value and Meaning of the Korean Family
The Value and Meaning of the Korean Family

Kore Ailesinin Anlamı ve Değeri
[Resim: BvJ90v.jpg]


Biz Amerikalı ebeveynler çocuklarımıza sarılmak istemiyoruz. Onları duygusal olarak zayıflatacağımızdan korkuyoruz ve onlar kendi başlarına "başarmayacaklar". Çoğumuz yaşlandığımızda çocuklarımızın bizi destekleyeceğini düşünmüyor ve çoğu zaman kendi kendimize bakamadığımız zaman geldiğinde onlarla birlikte yaşamayı beklemeye cesaret edemiyoruz. Çocuklarımızdan bizi gömmekten oluşan belli belirsiz bir saygının ötesinde herhangi bir yükümlülük talep etmiyoruz. Yaşlılığımızda çoğu kez onlardan mümkün olduğunca az talepte bulunmaya çalışırız ve "yük olmak" için bağımsızlığı tercih ederiz.

Korelilerin çoğu bunu şaşırtıcı ve insanlık dışı buluyor. Çoğu birey olarak, kendilerini ebeveynlerinden ve ailelerinden ayrı düşünmeyi kabul etmez. Kore'de çok değerli olan yakın aile bağları ve bağlılıkları bize sağlıksız gibi görünebilir; biz çocuğun zihinsel sağlığı için özerklik gerektiğini düşünüyoruz. Koreliler için özerklik bir erdem değildir. Egoların içinde olduğu bir hayat tümüyle "otonom, ayrı, soyut ve kendi kendine yeterli olan, çok soğuk, kişiliksiz, yalnız ve insanlık dışıdır." *

Çocuklar onları doğuran ve yetiştiren anne babalarına karşı borçlanırlar. Bu borç, evlatlık görevi fikrinin arkasında yatmaktadır: ebeveynlere her zaman saygıyla muamele etmek, yaşlılık döneminde onlara bakmak, onları cenaze törenlerinde yas tutmak ve ölümlerinden sonra törenlerde bulunmak. Ancak, bu görevleri yerine getirmek bile borcunu birinin ebeveynlerine ödemek için yeterli değildir. Tam geri ödeme aynı zamanda çocuk sahibi olmak ve aile çizgisinin ve devamlılığını sürdürmek şartına da bağlıdır. Ailenin devamlılığı bu nedenle insan toplumunun doğal hukuka uygun olarak yansıtması gereken biyolojik bir gerçektir.

İnsan varlığı, doğum olarak adlandırılan bir sınırla başlamıyor. Ölüm gibi bir son durak ile de bitmez. Bir kısmı onun ilk atasından biyolojik olarak varlığını devam ettiriyordu. Bir kısmı, var olan nüfusunda olduğu soydaki herkes ile birlikte yaşıyordu. Şimdi o, bu devamlılığın bir parçası olarak varlığını sürdürüyor. Ölümünden sonra, biyolojik torunları yaşamaya devam ettiği sürece onun bir bölümü var olmaya devam ediyor. *

Koreliler, eski doğum ve düşünce fikirlerine göre biyolojik süreklilik gerçeğini aile yaşamına dahil etmektedirler. Annelerin geleneksel olarak çocuklarının etini ürettikleri ve babaların kemikleri sağladıkları düşünülüyordu. Kemik etten daha uzun süre dayandığı için, erkeklerin akrabalığının kadınlara göre daha bağlayıcı olduğu düşünülürdü. Bugün bile erkekler klanlarındaki (boy/kabilelerindeki) üyeliklerini çocuklarına devrederken kadınlar devredemiyor. Böylece, ikinci derece anne tarafından kuzenler evlenebilseler de, erkeklerden akrabalık derecesine sahip kimse, ne kadar uzak olursa olsun evlenemezlerdi. Japonlar ve Çinlilerden çok, Koreliler geleneksel Konfüçyüsçe aile organizasyon ilkelerine bağlı kalmaktadır. Konfüçyüs (6. yüzyılda Bey C.) ve takipçileri, yalnızca aile yaşamının uyumlu olduğu bir ülkenin barışçıl ve müreffeh olabileceğini öğretti. Devlet, aslında evren, büyük Çin imparatoru, kozmik güçlere ataerkil bağlantı (onun gerçekleştirdiği ritüeller aracılığıyla) ve onun küçük kardeşi olan Kore Kralı ile birlikte yazılmıştı. Üniversitelerin bu anlayışı, aile içinde bütün insan ilişkilerine ekinde samimi duyguları ve bağımlılığını meydana getirmiştir. Konfüçyüsçüler, daha genişin içinde daha küçük dairelerin bir sembolü ile, insan ilişkilerinin kişiden aileye, topluma, evrene gitgide genişleyen çevresi ile bu bağı kutladılar.

Kan bağları, akrabalar arasında kendiliğinden bir şefkat oluşturur. Canavarlar ve kanatlılar bile bu fakülteyi insanlarla paylaşıyorlar. Akrabalık, bir çocuğun diğer insanlarla ilişki kurmayı öğrenmesini sağlayan birincil kişiler arası bağlamı sağlar. Bu hazırlık ile bir çocuk, akraba olmayan insanlarla olan etkileşim ağını genişletir. Başkalarıyla güçlü duygusal katılımı olan bir kişinin, yeterli insanlığa sahip olduğu kabul edilir. Yoğun duygu güçlü kişiler arası taahhüdü ifade eder. Sevgi ölülerin kalplerini bile ısıtır. Bir mezar odasının uyuşturucu soğukluğunu hafifletir. *

Geleneksel Aile
Koreliler kan bağlarının aile dışında iyi ilişkiler için doğal ve ideal başlangıç ​​noktaları olduğunu düşünse de, mutlu bir aile hayatının kendiliğinden ortaya çıktığını düşünmemişlerdir. Sevginin uyumu ve pürüzsüz akıcılığı, kadınların ve çocukların uygun ataerkil düzenlenişinin bir sonucu olarak görülüyordu. Aile en büyük erkeğin hanehalkı başı olarak, "hayırsever bir monarşi" ile yönetilmelidir. Oğullar evliliklerinden sonra evde kalıyorlardı, kızlar da kocalarının ailesiyle yaşıyordu.

Tarihsel olarak küçük oğulları ve eşleri, birkaç yıllık evliliklerinden sonra sonunda geniş ailelerinden ayrılmış olsa da, yakınlarda yaşıyorlardı, sosyal olarak dedelerine, babalarına ve ağabeylerine bağımlılardı. En büyük oğullar aile liderliğine atanırdı ve miras zenginliğinin çoğunu devralırdı. Yaşlı ailelerinden sorumlu oldukları için geniş ailelerini terk etmediler. Ebeveynleri öldüğünde, büyük oğulları bir yıldan üç yıla kadar yas yas tutma kısıtlamalarına uyar ve ebeveynleri ve diğer aile üyeleri için yıllık anma töreni düzenlediler. Babaları öldüğünde aile liderliğini üstlenecek oğullar olduğu sürece, aileler süresiz olarak idame ettirilirdi.

Kore'deki küçük çocuklar şımartılırdı; tuvalet eğitimi rahattı ve disiplin Amerikan ailelerindekinden çok daha geç başlamıştır. Kore halkı akıl yürütmeye yetecek kadar yaşlanmadan önce çocukları disiplin altına alma noktasının olmadığını düşünüyordu. Bununla birlikte, bir çocuğun altı ya da yedi yaşına gelindiğinde, eğitimi ciddi bir şekilde başlardı: ebeveynler, Konfüçyüsçülük etiği uyarınca kızların ve erkeklerin sıkı ayrışmasına başlar ve çocukları daha yaşlı veya daha sosyal açıdan önemli olanlara saygılı bir ses kullanmak için eğitiyorlardı.

Yedi yaşına geldiğinde bir oğlan, ağabeyine saygılı bir konuşma tarzını kullanması gerektiğini ve bunda başarısız olmasının, hızlı ve belirli bir cezaya yol açacağını biliyordu. Çoğu aileden gelen çocuklara (oğlanlara), yerli Korece alfabesini (Han'gul) okumak ve yazmak öğretilirdi ve pek çok ailede, klasik Çin alfabesini okumak ve yazmakta öğretilirdi. Bununla birlikte, kızlar "aileden ayrılacak yabancılar" olarak kabul edilirdi ve çoğunluğun Kore alfabesini bile okuması veya yazması öğretilmezdi. Yedi yaşındaki bir kız genellikle ailedeki pozisyonunun evlendiği zaman aileden ayrılacağından erkek kardeşlerine göre daha düşük olduğunu biliyordu.

Eski aile sisteminde ebeveynler, evliliklerini, çocuklarının rızası olmadan kadın ya da erkek olarak düzenlerlerdi. Kız çocukları ebeveynlerinden kocalarının aileleri ile yaşamak için ayrıldıkları için evlilik genellikle onlar için travmatikti. Yeni eşler kuşkusuz kocalarını memnun etmeye çalışıyordu, ama daha önemlisi, onların annelerini memnun etmek zorundalardı. Kayınvalideleri yeni gelini ev işlerinde yönetiyordu ve eğer onu hoşnut etmezse gelini eve geri gönderme yetkisine sahiplerdi. Bazen bu ayar gelin için zordu. Mizahi bir Kore atasözü der ki; yeni bir gelin "üç yıl sağır, üç yıl aptal ve üç yıl kör" olmalıdır. Gelin, azarlanmaktan dolayı üzülmemeli, daha iyisi her şeyi de duymamalıdır. Öfkesini kaybetmemeli ve daha sonra pişman olacağı şeyleri söylememelidir, hatta hiç konuşmaması daha iyi. Yeni evinde hiçbir şeyi eleştirmemesi gerekiyordu, tabiri caizse kör olması daha iyi olur. Çoğu gelin yeni hayatlarına alışıyordu, çünkü kayınvalideler ev işlerine yardım edecek iyi bir gelin sahibi olmalarından dolayı memnunlardı. Gelinler bir erkek çocuk sahibi olduğunda, ailedeki yeri güvendeydi.

Konfüçyüsçü düşüncedeki erkeklerle kadınların birbirinden ayrılması fikri, emeğin iç ve dışa iş bölümüne yol açtı. Kadınlar içeride ev işi yaparken, evi çekip çevirirken, dokumacılık ve yemek ile meşgul olurken, erkekler dışarıda sıkıntı veren tarla işleriyle ilgileniyorlardı. Zayıf kadınların tarlalarda çalışmaktan başka çaresi yoktu, ancak en azından bazen bir aile çalışırsa, kadınları evin bileşimi dışında görme olasılığı o kadar düşük olurdu. Geleneksel Koreliler, toplumdan uzak yaşayan bir kadından ziyade, yanan bir evde ölen ziyade mütevazi hanedan kadınını yüceltiyorlardı. ** İki yüzyıl boyunca kadınsı tevazu modellerinden biri olan Queen Inhyon, haksız yere tahttan indirildikten sonra kendini özel odalarına kapattı.

Bu iş bölümü seçkinler için bir ilke meselesi olmasına rağmen, sıradan insanlar uygulamalı hayatta kalma meselesi olarak bulmuşlardır. Tarım evleri için iç-dış iş bölümü konusu iyi çalıştı; kadınlar çalışırken çocuklarıyla birlikte evde kalabiliyorlardı. Fakat bu iş bölümünün ekonomik sağ kalımı baltaladığı yerde, diğer ayırımlar benimsendi - Konfüçyüsçü idealinden saptıklarında aile statüsünü kaybetmelerine rağmen. Örneğin, Kore'nin güney kıyısındaki adalardaki balıkçı köylerinde erkek ve kadın rolleri düzenli olarak tersine çevrildi. Bu tarım dışı alanlarda, kadınlar deniz yosunu, kabuklu deniz hayvanları ve diğer yenilebilir yemekler için dalış yaparak aile gelirini sağlıyordu. Kore'nin diğer bölgelerinde kadınlar bazen şamanlar gibi yaşayarak, müşterilerinin ruhsal refahı için hizmet eden dini uzmanlar olarak müşterileri için törenler düzenleyerek hayatlarını kazandılar. *** Her iki durumda da, kadınlar aile gelirinin çoğunu sağladığında erkek ve kadın rolleri evdeki erkeklerle ve aileyi yöneten kadınlarla tersine çevrilebildi.

1960'dan Bu Yana Aile Yapısındaki Değişiklikler
1945'te Japonlardan kurtulduktan sonra Koreli akademisyenler ve avukatlar Kore'nin yasal yapısını gözden geçirdiler. Oluşturmayı umdukları sanayi toplumuna daha uygun olan ilişkileri uyumlaştırmak için aile ve bunun yanı sıra ticari hukuku da revize ettiler. Şimdi Korelilerin çoğu, şehirlerde yaşıyor ve fabrikalarda ya da büyük şirketlerde çalışıyor ve artık çiftçilik yapmıyor. Kalabalık şehir dairelerine uymayan geniş geniş ailelerin bakımları zordur. İnsanlar çoğunlukla iş bulmaya yöneldikleri için, büyük oğulları genellikle aileleri ile yaşayamazlar. 1958 tarihli Yeni Medeni Kanun, bu yeni şartları destekleyen değişiklikleri yasalaştırdı. Aslında yeni kod, ev reisinin gücünü zayıflattı ve karı-koca ilişkisini güçlendirdi.

Bugün ev reisi, aile üyelerinin nerede yaşayacaklarına karar veremiyor. Şuanda büyük oğul babasının isteğine karşı evden ayrılabilir. Karı kocalar, çocukların eğitim ve cezasını belirleme yetkisini paylaşırlar. Çocuklar kendi evliliklerine karar verebilir ve yaşları büyükse ebeveyn izni gerekmez. Küçük oğullar evlilik yaptıklarında ailelerini bırakıp kendi ailelerini kurarlar ve aile reisi artık tüm aile mülklerini yönetme hakkına sahip değildir. Yeni Medeni Kanunun yürürlüğe girmesinden bu yana, bütün çocuklar ebeveynlerinin mülklerinde eşit hak sahibidirler.

Evlilik sistemi 2. Dünya Savaşında zaten değişmişti. Bazı aileler, çocukların müstakbel eşleri bulması ve onaylamasına izin verdi. 1950'lerde politikacı Kim Yongsam'ın deneyimi, hukukçu kanunun revize edilmesinden önce bile geleneksel olmayan kişiler arasındaki evliliklerin tipik bir örneğidir.

Kim ailesinin kendisine sevgili büyükbabasının öldüğünü bildiren bir aldatıcı telgraf gönderdiğini hatırlıyor. Acele ettirmeyen Kim, bir tuzağa düşürüldüğünü fark etti. Ailesi, büyük oğlu olarak görevini yerine getirmesi ve hemen evlenmesi için baskı yapıyordu. İsteksizce, müstakbel gelinlerinin evlerine ziyaretler düzenleyen bir aile dostuyla gitmeyi kabul etti -- sabah üç, öğleden sonra üç tane daha. Sonunda Dostoevsky ve Hugo ile görüşme imkânı ile onu etkileyen bir kadın ile evlendi. Kim'in ebeveynleri liberaldi ancak son 30 yılda çocuklar evlilikleri üzerinde daha fazla kontrole sahiplerdi.

Aşk evlilikleri artık hoş görülmüyor, düzenlenmiş evlilikler hala daha da yaygın. Çiftler ve ebeveynlerinin değerlendirebilmek için resmi bebeklik çay evi toplantıları var ve bazıları bir ortak bulmadan önce bu toplantıların düzinelercesine katılıyor. Aşk için evlenen çiftler bile sık sık anne-babalarından geleneksel biçimi gözlemlemek için evlilik düzenlemelerini istemektedirler.

Düzenlenmiş evlilikler popüler olmayı sürdürüyor, çünkü Kore'deki genç erkekler ve kadınlar günlük sosyalleşmeyi garip buluyor ve çoğu zaman kendi ortaklarını seçme tecrübesinden yoksun hissediyorlar. Rastgene randevu daha yaygın olmakla birlikte, genç erkeklerle kadınlar arasındaki çoğu etkileşim gruplar halinde gerçekleşir. Piyangolar gibi dikkatle hazırlanmış oyunlar bazen insanları eşleştirmek için kullanılır; genç Koreliler karşıkonulmaz bir ilişki istemekle ilgili olası bir reddini buluyor. Düzenli evlilikler de güvende gibi görünüyor, çünkü arabulucu gelin ve damadın sosyal geçmişlerini açıkça değerlendirmektedir. Nişanlandıktan sonra, bir çift evlenecekler ve böylece evlendikleri zaman birbirlerini iyi tanımış oluyorlar. Bu kalıp o kadar yaygındır ki, Koreliler düzenli olarak çıkacak genç bir çiftin evleneceğini varsayıyorlar.

1970'lerde yapılan büyük bir Taegu şehri üzerine yapılan bir araştırma, genç evli çiftlerin% 83'ünün evlilik randevuları ile evlendiklerini tespit ettiler. Evliliklerde ve aşk evliliklerinde kocalar eşit derecede memnun olmuşlardı. Aşk evliliklerindeki eşler, düzenlenmiş evliliklerden çok az daha memnun kaldı.

Son değişikliklere rağmen, geleneksel Kore ailesi temel özelliklerini korumaktadır. Ailenin her birinin hâlâ açıkça tanımlanmış bir rolü vardır ve her biri aile birimi içindeki başkalarına bağımlıdır. Koreliler, geleneksel fikirlerini ruhsal ve biyolojik olarak birbirine bağımlılık durumuna getirerek yeni koşullara uyarlarlar. Han Keun-chan'ın modern kısa öyküsü "Baba ve Oğullar İçin Çileler", özel bir durumu açıklıyor. Bir baba oğlunu Kore Savaşından geri getirir. Tren istasyonunda baba, oğlunun bacaklarından birinin kesik olduğunu görür. Babanın kendisi, Japonların emri altında savaşırken bir kolunu kaybetmişti. Eve yürürken bir dereye gelirler. Baba, oğlu sırtüstü ve bir kolu kaldığı halde sırtına yükledi, oğlunun geriye kalan bacağını tuttu, ve fısıldadı: "Oturarak ne yapabiliyorsan onu yapıyorsun, ben de koşarak elimden geleni yapacağım." ****

Aile hala bir erkek ev reisi tutmaktadır. Aile liderliğinin mirası hala babanın soyundan gelmeye devam ediyor ve oğulları hala kız çocuklarından daha fazla servet sahibi olmakta. Çocuklar, özellikle büyük oğullar hala yaşlı ebeveynlerinin bakımından yasal olarak sorumludur. Aile içindeki iş gücü bölümleri temelde 1958'den önceki ile aynı kaldı. Erkekler yaşamı kazanıyor, kadınlar ev ve çocuklarla ilgileniyor. Eşler ev dışında çalışıyor olsa bile, kocaları genellikle ev işlerinde yardımcı olmaktan utanç duyuyorlar ve sosyologlar kocaların bunu nadir yapmakta olduğunu, ancak bazı gençlerin yardım ettiklerini keşfettiler. Bununla birlikte, Kore'deki durum hızla değişmekte, üniversiteden mezun olan ve ev dışında çalışan kadınlar gittikçe artmaktadır. Bu değişim, özellikle kentsel alanlarda, iş bölümlerini çarpıcı bir biçimde etkilemekte başarısız olamaz.

Yapı ya da aile yalnızca çevresel değişikliklerle, potensiyondaki daha önemli değişikliklerle kalır, çünkü onu şekillendiren temel Konfüçyüs değerleri hala Kore hayatında büyük bir kuvvettir.

Notlar
*Bkz. Hahm Pyong-choon, "Batılılaşmanın Mücadelesi," Kore Kültürü, Cilt. 3, No. 1, Mart 1982.

**Bkz. Laurel Kendall, "Koreli Ocaklar ve Evlerin Şüpheli Savcıları", Asya, Vol. 3, No. 1, Mayıs / Haziran 1980.

***Bkz. Youngsook Kim Harvey, Altı Kore Kadını: Şamanların Toplumsallaşması. Paul: Batı Yayıncılık Şirketi, 1979.

****Bkz. Hwang Soon-won, "Kore Edebiyatında Mizah Üzerine Bir Kıskaç", Doğu ve Batı Edebiyatındaki Her Sene, Seul: P.N. Uluslararası Ticaret, 1970.

Yazar: Clark W. Sorenson.

Çeviri: Diyiguu

Kaynak

☆♡ Duygu ♡☆
(Bu Mesaj 19-02-2017 22:41 değiştirilmiştir. Değiştiren : Duiguu.)
19-02-2017 22:05
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
Duiguu Çevrimdışı
Administrator : 관리자
*******
Administrator : 관리자

Mesajlar: 774
Üyelik Tarihi: 04-04-2014
Rep Puanı: 40
Mesaj: #2
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
*~ English ~*

We American parents do not want to cling to our children. We fear we will cripple them emotionally, and they will not "make it" on their own. Most of us do not assume our children will support us when we are old, and most dare not expect to live with them when we can no longer care for ourselves. We require no specific obligations from our children beyond a vaguely defined respect that includes burying us. In our old age we often try to ask as little as possible from them,preferring independence to "being a burden."

Most Koreans find this bewildering and inhuman. Most would not agree that they, as individuals, should think of themselves as separate from their parents and families. The close family ties and dependencies valued so highly in Korea might seem unhealthy to us; we think a child's sense of autonomy necessary to mental health. To Koreans such autonomy is not a virtue. "A life in which egos are all autonomous,separate, discrete and self-sufficient [is] too cold, impersonal,lonely and inhuman." *

Children incur a debt to their parents who gave birth to them and raised them. This debt lies behind the idea of filial duty: treating parents respectfully at all times, taking care of them in their old age, mourning them well at proper funerals, and performing ceremonies for them after their deaths. Even fulfilling these duties, however, is not enough to repay the debt to one's parents. The full repayment also entails having children and maintaining the continuity of the family line. The continuity of the family is thus a biological fact which human society, in accordance with natural law, should reflect.

Man's existence does not begin with a cut-off point called birth. Nor does it end with death as a terminus. A part of him has been in continuous biological existence from his very first progenitor. A part of him has been living, in existence, with every one of the intervening ancestors. Now he exists as part of that continuum. After his death, apart of him continues to exist as long as his biological descendants continue to live.*

Koreans incorporate the fact of biological continuity into their family life according to ancient ideas of birth and conception. Mothers traditionally were thought to produce the flesh of their children, and fathers to provide the bones. As bone endures longer than flesh,kinship through males was thought more binding than through females.Even today men pass on membership in their clan to their children,while women do not. Thus, although maternal second cousins may marry,no one with any degree of kinship through males, no matter how remote,can. More than Japanese and Chinese, Koreans adhere to traditionalConfucian principles of family organization. Confucius (6th centuryB.C.) and his followers taught that only a country where family life was harmonious could be peaceful and prosperous. The state, indeed the universe, was the family writ large—with the Chinese emperor, the patriarchal link to cosmic forces (through rituals he performed), and the Korean king his younger brother. This conception of the universities the warm feelings of attachment and dependence generated within the family to all human relationships. Confucians celebrated this link with a symbol of smaller circles within larger, the ever widening sphere of human relationships from the self, to the family, to society, to the universe.

Blood-ties make affection spontaneous among kin. Even beasts and fowl share this faculty with human beings. Kinship provides the primary interpersonal context in which a child learns to give and receive affection with other human beings. With this preparation, a child extends his network of human interaction with non-kin. A person who is capable of strong emotional involvement with others is regarded as possessing ample humanity. Intense emotion denotes powerful interpersonal commitment. Affection warms even the heart of the dead.It alleviates the numbing cold of a burial chamber. *

The Traditional Family
Though Koreans thought blood relationships natural and ideal starting points for good relationships outside the family, they never assumed that happy family life emerged spontaneously. Harmony and smooth flow of affection were seen as the result of proper patriarchal regulation of women and children. The family should be run as a "benevolent monarchy," the eldest male as household head. Sons remained home after they married, while daughters went to live with their husbands'families.

Although historically younger sons and their wives eventually split from their extended families after a few years of marriage, they lived nearby, socially dependent on their grandfathers, fathers and elder brothers. Eldest sons succeeded to the family leadership and inherited the bulk of the wealth. They did not leave their extended families because they were responsible for their aged parents. When their parents died, eldest sons adhered to complex mourning restrictions for one to three years, and conducted annual memorial ceremonies for their parents and other members of their family line. As long as there were sons to take over family leadership when their fathers died, families were maintained indefinitely.

Young children in Korea were (and are) indulged; toilet training was relaxed, and discipline began much later than in American families.Koreans felt there was no point disciplining children before they were old enough to reason. By the time a child reached six or seven,however, training began in earnest: parents began the strict separation of girls and boys, in accordance with Confucian ethics, and they trained children to use the respectful voice to those older or more socially prominent.

By the time he reached seven a boy knew that he must use the respectful mode of speech to his older brother, and he knew that failure to do so would result in swift and certain punishment. Boys from most families were taught to read and write the native Korean alphabet (Han'gul), and in many families, to read and write classical Chinese as well. Girls,however, were considered "outsiders who will leave the family," and the majority were not taught to read or write even the Korean alphabet. A girl by seven usually knew her position in the family was inferior to her brothers' because when she married she left the family.

Under the old family system parents arranged marriages without the consent of their children, either female or male. Since daughters left their parents to live with their husbands' families, marriage was often traumatic for them. New wives, of course, tried to please their husbands, but more important, they had to please their mothers-in-law.The mother-in-law directed the new wife in her housework and had the power to send the bride back home in disgrace if the bride seriously displeased her. Sometimes this adjustment was hard for the bride. A humorous Korean proverb says that a new bride must be "three years deaf, three years dumb, and three years blind." The bride should not be upset by scolding, better not to hear at all. She should not lose her temper and say things she might regret later, better not to talk at all. Since she should not criticize anything in her new house, she would be better off blind. Most daughters-in-law adjusted to their new lives because most mothers-in-law were glad to have a good daughter-in-law to help with the housework. Once the daughter-in-law had a son, her place in the family was secure.

The Confucian ideal of strict separation of males and females led to division of labor into inside and outside work. Men labored outside,taking care of major field crops, while women worked inside doing housework, spinning, weaving and cooking. Poor women had no choice but to work in the fields, at least occasionally, but the more elite a family, the more unlikely its women would be seen outside the house compound. Traditional Koreans glorified the modest gentry woman who died in a burning house rather than leave her seclusion.** Queen Inhyon, a model of feminine modesty for two centuries, sequestered herself to her private rooms after being wrongfully dethroned.

Although this division of labor was a matter of principle for the elite, ordinary people found it a matter of practical survival. For farming households, the inside-outside division worked well; women could stay home with their children while working. But where this division of labor undermined economic survival, other divisions were adopted—despite the loss of family status in deviating from theConfucian ideal. For example, in fishing villages on islands off the south coast of Korea, male and female roles were regularly reversed. In these nonagricultural areas, women provided family income by diving for seaweed, shellfish and other edibles. In other parts of Korea women sometimes earned a living as shamans, religious specialists who tended to the spiritual welfare of their clients by performing ceremonies for them.*** In either case, when females provided most of the family income, male and female roles could be reversed with men at home and women running the family.

Changes in the Family Structure Since 1960
After liberation from the Japanese in 1945, Korean scholars and lawyers revised Korea's legal structure. They revised family, as well as commercial, law to accommodate relationships more suited to the industrial society they hoped to build. Now most Koreans live in cities and work in factories or large companies and no longer farm. Large extended families, which cannot fit into crowded city apartments, are difficult to maintain. Since people often move to find work, eldest sons often cannot live with their parents. The New Civil Code of 1958legalized changes favoring these new conditions. Essentially, the new code weakened the power of the house head and strengthened the husband-wife relationship.

Today the house head cannot determine where family members live. The eldest son can now leave home against his father's will. Husbands and wives share the power to determine the education and punishment of the children. Children can decide on their own marriages, and parental permission is not required if they are of age. Younger sons leave their parents to form their own families when they marry, and the house head no longer has the legal right to manage all family property. Since implementation of the New Civil Code, all children have equal claim to their parents' property.

The marriage system had already changed by World War II. Some families allowed children to meet and approve prospective spouses. The experience of the politician Kim Yongsam during the 1950s is typical of marriages among non-traditionalists, even before the revision of the legal code.

Kim recalls that his family sent him a deceptive telegram informing him that his beloved grandfather was dying. Rushing home Kim found he had been lured into a trap. His family pressed him to do his duty as eldest son and marry immediately. Reluctantly he agreed to go with a friend of the family who had arranged visits to the homes of prospective brides-- three in the morning, three more in the afternoon. The woman he eventually married impressed him with her ability to discuss Dostoevsky and Hugo. Kim's parents were liberal but in the past 30 years children have gained even more control over who they marry.

Love matches are no longer frowned upon, but arranged marriages are still more common. Couples and their parents have formal meetings infancy tearooms to size each other up, and some go through dozens of these meetings before finding a partner. Even couples who marry for love often ask their parents to arrange the marriage to observe traditional good form.

Arranged marriages continue to be popular because young men and women in Korea find casual socializing awkward and often feel they lack the experience to choose their own partners. Although casual dating is now more common, most interaction between young men and women occurs in groups. Elaborate games like lotteries are sometimes used to match people; young Koreans find the potential rejection involved in asking for a date overwhelming. Arranged marriages also seem safe because the go-between clearly appraises the social backgrounds of the bride and groom. After their engagement, a couple will date so they know each other well by the time they marry. This pattern is so common thatKoreans assume that a young couple who date regularly will be married.

A study of the large city of Taegu done in the 1970s found that 83% of young married couples had arranged marriages. The husbands in arranged marriages and in love matches were about equally satisfied. Wives in love matches were only slightly more satisfied than those in arranged marriages.

In spite of the recent changes, fundamental characteristics of the traditional Korean family remain. Each person in the family still has a clearly defined role, each dependent on others within the family unit.Koreans adapt their traditional ideas of spiritual and biological interdependence within the family to new conditions. The modern short story, "Sufferings for Father and Son," by Han Keun-chan illustrates a specific case. A father picks up his son returning from the Korean War.At the railway station the father sees that his son has had one of his legs amputated. The father himself lost an arm during forced labor under the Japanese. Walking home they come to a stream. The father loads his son on his back and with one remaining arm, holds his son'sone remaining leg, and whispers, "you do what you can do by sitting,and I will do what I can by running about."****

The family still retains a male house head. Inheritance of family leadership still continues through the father's line, and sons still inherit more wealth than daughters. Children, especially eldest sons,are still legally responsible for the care of their aged parents. The division of labor within the family remains basically the same as before 1958. Men earn the living, and women take care of the house and children. Even when wives work outside the home, husbands usually think it embarrassing to help with housework, and sociologists have found that it is rare for husbands to do so, although some younger ones do help. However, even as we go to press, the situation in Korea changes rapidly, more and more women graduating from college and working outside the home. This change cannot fail to affect divisions of labor dramatically, especially in urban areas.

The structure or the family remains with only peripheral changes, more significant changes in potentia, because the core Confucian values that shaped it are still a great force in Korean life.

Notes
* See Hahm Pyong-choon, "The Challenge of Westernization," Korean Culture, Vol. 3, No. 1, March 1982.

** See Laurel Kendall, "Suspect Saviors of Korean Hearths and Homes," Asia, Vol. 3, No. 1, May/June 1980.

*** See Youngsook Kim Harvey, Six Korean Women: The Socialization of Shamans. St. Paul: West Publishing Company, 1979.

**** See Hwang Soon-won, "A Glimpse of Humour in Korean Literature", inHumour in Literature East and West, Seoul: P.E.N. InternationalCongress, 1970.

Author: Clark W. Sorenson.


☆♡ Duygu ♡☆
(Bu Mesaj 19-02-2017 22:36 değiştirilmiştir. Değiştiren : Duiguu.)
19-02-2017 22:32
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
Yüsra JaeJoong Çevrimdışı
Super Administrator
*******
Super Administrator: 슈퍼 관리자

Mesajlar: 21,502
Üyelik Tarihi: 19-12-2010
Rep Puanı: 575
Mesaj: #3
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
Harika bir çalışma olmuş Duygu, emeğine sağlık çekirgem. Opucuk Alkis

You're a sky
full of stars

[Resim: 0E8dXo.gif]
19-02-2017 22:40
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
Aralidia Çevrimdışı
purple witch
*******
Vice Founder

Mesajlar: 3,495
Üyelik Tarihi: 27-01-2012
Rep Puanı: 264
Mesaj: #4
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
Konu için teşekkür ederiz.
Emeğinize sağlık. Smile


| + O + ∆

[Resim: 4b8AMQ.gif]



19-02-2017 22:47
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
earendil Çevrimiçi
WM ♚ F.Consultant ♚ S-Admin
*******
Webmaster

Mesajlar: 3,719
Üyelik Tarihi: 21-02-2012
Rep Puanı: 156
Mesaj: #5
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
Çok hoş bir çalışma, emeğinize sağlık. Alkis

#4everpcy
• Bir kez kaçar uçurtması,
sonra gökyüzüne küser insan.
20-02-2017 9:49
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
kıday baksı Çevrimdışı
Administrator : 관리자
*******
Founder : 설립자

Mesajlar: 31,402
Üyelik Tarihi: 28-01-2007
Rep Puanı: 873
Mesaj: #6
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
The Value and Meaning of the Korean Family
Translated by Duygu DEMİRCAN

>>> https://www.facebook.com/groups/kgfatr/


20-02-2017 14:52
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
dalnim Çevrimdışı
K-F CEO
*******
Korea-Fans CEO

Mesajlar: 5,106
Üyelik Tarihi: 18-07-2011
Rep Puanı: 348
Mesaj: #7
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
Teşekkür ederiz. Smile
21-02-2017 13:01
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
irfaner Çevrimdışı
Ayşe,Emine,Ezgi,Setenay,Tuğba.ÖzlüYORUM
***
Korea-Fans V.I.P.

Mesajlar: 3,401
Üyelik Tarihi: 01-04-2008
Rep Puanı: 1343
Mesaj: #8
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
Paylaşımınız için teşekkür ederim.

O güzel yüreğinize selam olsun.İyi ki varsınız.
26-02-2017 23:59
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
uncrowned queen Çevrimdışı
Super Administrator
*******
Super Administrator: 슈퍼 관리자

Mesajlar: 3,213
Üyelik Tarihi: 30-11-2013
Rep Puanı: 155
Mesaj: #9
RE: The Value and Meaning of the Korean Family
Teşekkürler. Smile
26-04-2017 21:58
Tüm Mesajlarını Bul Alıntı Yaparak Cevapla
Gönder Cevapla


[-]
Hemen Paylaş! (Hepsini Göster)
Facebook Twitter Youtube Google Linkedin Tumblr Digg MySpace



Konuyu görüntüleyenler: 1 Misafir
[-]
Gönder: -
Seçenekler
Yükleniyor...
Gülümsemeler
Yeni Pencerede Aç


İletişimKorea-fans.comYukarıya dönHafif SürümRSS